Abant’ta Yalnızca Tek Bir Kişi İçin Yanan Işık

Nehir Aksu’nun işi görünmez olmaktı. Otuz iki yaşındaydı, simültane tercümandı ve on yıldır kongre salonlarının arka duvarındaki camlı kabinlerde, kulaklığı başında, bir başkasının sesini kendi sesine çeviriyordu. Salondaki yüzlerce kişi onun sözlerini duyuyor, ama hiçbiri yüzünü görmüyordu. Bunu seviyordu; uzun süre sevmişti. Sonra bir gün, bir kongrenin ortasında, kabinin camına yansıyan kendi silüetine bakarken, kimseye söylemediği bir şeyi fark etti: görülmek istiyordu. Herkes tarafından değil. Yalnızca bir kişi tarafından, ama tamamen. Bu teşhirci sex hikayesi, o gün kabinden çıkıp eve dönerken sevgilisine ne söyleyeceğini kafasında prova ettiği bir akşamla başlar.

Mert Kılıç otuz beş yaşındaydı ve ışık tasarımcısıydı. Tiyatro sahnelerinde, konserlerde, bir oyuncunun yüzünün hangi açıda nasıl görüneceğine karar veren oydu. İki yıldır birlikteydiler. Nehir ona söylediğinde, mutfakta, ikisi de tezgâha yaslanmış, ellerinde bir bardak ıhlamurla, Mert uzun süre bir şey söylemedi.

“Beni izlemeni istiyorum,” dedi Nehir, ikinci kez, daha yavaş. “Ben bir pencerenin ardında, ışığın içinde. Sen dışarıda, karanlıkta. Bana dokunamayacak kadar uzakta, ama her şeyi görecek kadar yakın.”

Mert bardağını bıraktı. “Bunu ne zamandır istiyorsun?”

“Bilmiyorum,” dedi Nehir. “Belki hep istedim. Ama bir kabinin camına bakarken anladım.”

Mert gülümsedi; yavaş, düşünceli, sonra giderek genişleyen bir gülümsemeyle. “Sana bir şey söyleyeyim mi? Sahnede her gece yüzlerce kişiyi aydınlatıyorum. Ama hiçbirini gerçekten görmüyorum. Ben de bir kişiyi, bütün dikkatimle, görmek istiyorum.”

Kimsenin olmadığı göl

Planı birlikte yaptılar ve Nehir’in en çok sevdiği şey de bu oldu: planın kendisi. Hiçbir yabancı olmayacaktı. Hiç kimse habersiz görmeyecekti. Bunu ikisi de ilk cümlede söylemişti, sonra her ayrıntıda yeniden kontrol ettiler.

Abant Gölü’nün güney kıyısında, ormanın içinde, göle bakan geniş camlı tek bir ahşap ev buldular. Kasım ayıydı; sezon kapanmıştı. Mert ev sahibiyle uzun uzun konuştu: o hafta civardaki diğer evlerin hepsi boştu, en yakın yol bir kilometre uzaktaydı, evin önündeki iskele ve kıyı şeridi özel mülktü, gece kimsenin oradan geçmesi mümkün değildi. Ev sahibi, emekli bir orman mühendisi, telefonun öbür ucunda güldü: “O hafta göl sizin, gece rüzgârdan başka misafiriniz olmaz.”

Nehir yine de bir kural koydu: “Eğer bir far görürsek, bir ses duyarsak, birinin yürüdüğünü hissedersek, her şey biter. Perde iner, ışık söner. Soru sorulmaz.”

“Ve bir kural daha,” dedi Mert. “Sen istediğin an durursun. Bir kelime söylemene bile gerek yok; yalnızca ışığı kendin söndür. Düğmeyi pencerenin yanına koyacağım. Ben dışarıdan hiçbir şeyi değiştirmeyeceğim.”

Nehir onun yüzüne baktı. “Ya sen durmak istersen?”

“O zaman fenerimi yakıp söndürürüm. Üç kez.”

Cumartesi öğleden sonra, her şey hazırken, Nehir neredeyse vazgeçti. Göl kıyısında yürürken birden durdu, kollarını göğsünde kavuşturdu. “Ya saçma görünürsem?” dedi. “Ya ışığın içinde durup ne yapacağımı bilemezsem? Kabinde her şeyi bilirim: hangi kelime nereye gider, hangi cümle nerede biter. Orada hiçbir metin yok.”

Mert onun önünde durdu, ellerini kollarının üstüne koydu. “Metin yok,” dedi. “O yüzden yanlış bir şey de yok. İstersen yalnızca durursun, yarım saat boyunca hiç kıpırdamadan. Ben yine bakarım. İstersen hiç yapmayız, akşam şöminenin önünde oturup kestane pişiririz. Hiçbiri öbüründen az değil.”

Nehir ona baktı. İki yıl önce, ilk tanıştıklarında, bir festivalin kulisinde, Mert ona sahnedeki ışıkların aslında oyuncular için değil, seyircinin nereye bakacağını bilmesi için yandığını söylemişti. “Işık bir davettir,” demişti. “Zorunluluk değil.” Nehir o cümleyi hiç unutmamıştı.

“Yapalım,” dedi şimdi. “Ama kestaneyi de unutma.”

Göl kıyısında tek ışık

Cumartesi akşamı göl cam gibiydi. Ormanın üstünde ay yoktu, yalnızca yıldızlar; o kadar çoktular ki suyun yüzeyi ikinci bir gökyüzüne dönüşmüştü. Mert öğleden sonrasını evin büyük penceresinin önünde, getirdiği iki küçük spot lambayı yerleştirmekle geçirmişti. Birinin önüne kehribar renkli bir filtre takmış, diğerini tavana doğru, yumuşak bir dolgu ışığı olarak çevirmişti. Akşam, Nehir’i bir kez pencerenin önüne çağırmış, sonra iskelenin ucuna yürüyüp ona dönmüş, uzaktan başparmağını kaldırmıştı.

“Nasıl görünüyorum?” diye sordu Nehir, döndüğünde.

“Bir resim gibi,” dedi Mert. “Ama bir resimden daha canlı. Bütün gece sana bakabilirim.”

Saat dokuzda Mert kalın montunu giydi, bir termos çayla iskelenin ucundaki tahta banka oturdu. Nehir evin içinde, pencerenin önünde durdu. Bütün evin ışıkları söndürülmüştü; yalnızca Mert’in iki spotu yanıyordu ve o ışık, onu karanlığın ortasında altın rengi bir adaya çeviriyordu.

İlk dakika Nehir hiçbir şey yapmadı. Yalnızca durdu ve kendisine bakıldığını bildi. Bu duygu beklediğinden çok daha güçlüydü: teni, ışığın değdiği her yerde ısınıyor, nefesi kendiliğinden yavaşlıyordu. Mert’i göremiyordu, karanlıktan başka bir şey görmüyordu; ama oradaydı, ve onun bakışı, bir ışık kadar somut, bir el kadar sıcaktı.

Nehir önce saçlarını çözdü. Sonra boynundaki kalın yün atkıyı, yavaşça, bir uçtan çekerek çıkardı ve yere bıraktı. Kazağının kollarına parmaklarını geçirdi, bir an durdu, gözlerini kapadı. Kabinde geçirdiği on yılın bütün sessizliği şimdi bu odaya doluyor, ama bu kez bir hapishane gibi değil, bir sahne gibi. Kazak da yere düştü. Işık omuzlarına, kollarına, köprücük kemiğinin çukuruna değiyordu; Nehir ellerini kendi kollarında gezdirdi, sanki Mert’in bakışını tenine çiziyordu. Ne kadar sürdüğünü bilmedi. Her hareketi ağır, kendinden emin, kendisine ait.

Bir an, gölün öbür kıyısından bir ses geldi; bir dalın kırılması belki. Nehir dondu, eli düğmeye gitti. Ama sonra iskelenin ucunda Mert’in feneri yandı, söndü. Bir kez. Kararlaştırmadıkları bir işaretti; Nehir anladı: Rüzgâr. Ben buradayım. Devam et ya da etme, sen bilirsin. Nehir derin bir nefes aldı, elini düğmeden çekti ve gülümsedi.

Işığı söndüren el

Yarım saat sonra Nehir düğmeye uzandı ve ışığı kendisi söndürdü. Karanlık evi doldurdu. Birkaç saniye sonra kapı açıldı; Mert içeri girdi, soğuk havayı, göl kokusunu, çam reçinesini getirerek.

Konuşmadılar. Mert önce durdu, Nehir’in yaklaşmasını bekledi. Nehir yaklaştı; elleri Mert’in montunun fermuarını buldu, aşağı çekti. Mert’in yüzü buz gibiydi, ama nefesi yanıyordu.

“Nasıldı?” diye fısıldadı Nehir.

“Hayatımda yaptığım en iyi ışık tasarımı,” dedi Mert. “Ve hiçbir seyirci görmedi. Sadece ben.”

“Sadece sen,” dedi Nehir. “Hep öyle kalsın.”

Mert onu öptü; ama bu kez ilk kez görüyormuş gibi değil, saatlerdir görüyormuş da ancak şimdi dokunabiliyormuş gibi. Elleri, gözlerinin yarım saat boyunca izlediği her yeri buldu; omuzlarını, kollarını, köprücük kemiğinin çukurunu. Nehir onun soğuk ellerini kendi teninde ısıttı, gülerek, titreyerek. Şöminenin önündeki kalın halının üstüne düştüklerinde Mert uzanıp şömineyi yaktı; alevler odayı yeniden, bu kez başka bir ışıkla doldurdu. Alevlerin ışığı, sabaha doğru, yalnızca küllerin kızıllığına kadar azaldı.

Gece yarısına doğru, halının üstünde, Mert’in omzuna başını koymuşken Nehir şöminenin kenarındaki demir tavaya baktı. Kestaneler oradaydı; çizilmiş, hazırlanmış, ama hiç ateşe konmamış. İkisi aynı anda gördü ve aynı anda gülmeye başladılar; öyle uzun güldüler ki gözlerinden yaş geldi. “Söz verdim,” dedi Mert, doğrulup tavayı korların üstüne itti. Gecenin geri kalanı yanık kestane kokusuyla geçti.

Sabah Nehir uyandığında Mert pencerenin önünde, iki spot lambayı söküyordu.

“Bir şey itiraf edeyim mi?” dedi Mert, ona dönmeden. “Bütün gece bir şeyi düşündüm. Belki bir gün yerimizi değiştiririz. Ben ışığın içinde, sen karanlıkta.”

Nehir yorganı omuzlarına çekip doğruldu, göl ışığında gülümsedi. “Hazır olduğunda,” dedi. “Ben karanlıkta oturmayı iyi bilirim.”

Sonra yeniden yastığa gömüldü. On yıldır başkalarının sözlerini çeviriyordu; o sabah ilk kez kendi arzusunu, tek bir kelimeye bile ihtiyaç duymadan, birine eksiksiz anlatmış olmanın hafifliğiyle gözlerini kapadı.