Adana’da Taşköprü’nün Gölgesinde Tatlı Bir İntikam

Seda Yalçın otuz altı yaşındaydı ve Adana’nın en iyi pastane şefi olarak bilinirdi; ama altı ay boyunca kulağında yankılanan tek söz bir tatlıyla ilgili değildi. Nişanını bozan Kaan, ortak arkadaşlarına onu “fırından yeni çıkmış gibi görünen ama içi buz gibi bir kadın” diye anlatmıştı. Bu cümle Seda’ya üç farklı kişiden, üç farklı masada ulaştı. Dördüncüsünü beklemedi. Bir intikam planı yaptı ve plan, adını hiç yüksek sesle söylemediği tek bir adama çıkıyordu.

Deniz Arıkan. Otuz dokuz yaşında, Seyhan kıyısı yenileme yarışmasını kazanmış, Kaan’ın üç yıl boyunca her akşam yemeğinde adını acı bir lokma gibi çiğnediği mimar. “Onun her şeyini kıskanırım,” demişti Kaan bir keresinde, şarabını fazla hızlı bitirerek. “Çizgisini, sesini, kadınların ona bakışını.” Seda o gece bir şey söylememişti. Şimdi söyleyecekti, ama Kaan’a değil.

Plan basitti ve iki kuralı vardı. Birincisi: Kaan asla öğrenmeyecekti. Kimseye anlatılmayacak, hiçbir yere yazılmayacak, hiçbir fotoğraf çekilmeyecekti. İntikam, Seda’nın kendi teninde kalacaktı. İkincisi: Deniz hayır derse, hayır demiş olacaktı. Seda kimseyi bir oyunun piyonu yapmayacaktı; yalnızca bir soru soracaktı.

Pastayı o gece, restoranın kapalı mutfağında yaptı. Portakalları tek tek rendeledi, irmiği tereyağında, rengini bir an bile gözden kaçırmadan kavurdu. Ellerinin titrediğini fark etti ve buna kızdı. Altı yıldır sabahın beşinde fırın başında olan, düğün pastalarının çökmesine bile kaşını kıpırdatmayan bir kadındı. Ama bu kez fırına giren şey bir tatlı değildi; kendi gururuydu. “Soğuk,” dedi yüksek sesle, boş mutfağa. “Göreceğiz.” Sonra kendi sesinden utandı, çünkü göstermek istediği kişinin Kaan olmadığını o an sezdi. Kim olduğunu ise henüz bilmiyordu.

Bir şef bir mimarın kapısını neden çalar?

Deniz’in bürosu Taşköprü’nün hemen yanında, taş bir hanın ikinci katındaydı. Seda kapıyı çaldığında elinde bir pasta kutusu ve yeni restoranı için hazırlattığı, aslında hiç ihtiyacı olmayan bir proje dosyası vardı. Deniz kapıyı açtı, kutuya baktı, sonra Seda’ya. Gülümsemedi; ama gözlerinin kenarında bir şey kıpırdadı.

“Seda Yalçın,” dedi. “Kulübün yılbaşı yemeğinde portakallı irmik tatlısını yapan şef.”

“Hatırlıyorsunuz.”

“Üç yıl önceydi. İki tabak yedim, üçüncüyü cebime koymayı düşündüm.” Kenara çekildi. “Buyurun. Dosyayı masaya bırakın, nasılsa açmayacağız.”

Seda’nın adımı bir an tökezledi. Deniz bunu fark etti ve kapıyı kapatırken, sesini hiç yükseltmeden, “Kaan’ın ne dediğini biliyorum,” dedi. “Bütün şehir biliyor. Siz de buraya bir proje için gelmediniz.”

Seda dosyayı masaya bıraktı. Yalan söylemeyi düşündü, sonra bundan vazgeçti; bu planın bütün anlamı dürüstlükteydi. “Haklısınız,” dedi. “Size bir soru sormaya geldim. Ve cevabınız hayırsa, tatlıyı bırakıp giderim, bir daha da karşınıza çıkmam.”

“Sorun.”

“Benimle bir akşam yemeği yer misiniz? Yemekten sonrası da, ikimiz isterse. Kaan bilmeyecek. Kimse bilmeyecek. Ben bileceğim, o kadar.”

İntikamın bir şartı olabilir mi?

Deniz pencereye yürüdü. Aşağıda Seyhan, akşamüstü ışığında bakır renginde akıyor, Taşköprü’nün kemerleri suya uzun gölgeler düşürüyordu. Uzun süre sustu. Seda kalbinin, mutfakta kabaran bir hamur gibi göğsünü ittiğini hissetti.

“Bir şartım var,” dedi Deniz sonunda, dönmeden.

“Söyleyin.”

“O isim bu gece hiçbir odada geçmeyecek. Ne yemekte, ne sonrasında. Benimle olacaksanız benimle olun, onun gölgesiyle değil.” Döndü. “Çünkü ben bunu onun için kabul etmiyorum. Üç yıldır o irmik tatlısını düşünüyorum, Seda. Ve tatlıyı yapan kadını.”

Seda’nın nefesi kesildi. Planında böyle bir cümle yoktu. “Neden hiç söylemediniz?”

“Nişanlıydınız. Ben başkasının masasındaki tabağa uzanmam.” Deniz hafifçe gülümsedi. “Ama masa boşaldıysa ve siz kendi ayağınızla geldiyseniz, oturmamak kabalık olur.”

Yemeği hanın avlusundaki küçük bir lokantada, bir asmanın altında yediler. Seda, saatler sonra fark etti ki Kaan’ı bir kez bile düşünmemişti. Deniz ona çizdiği köprülerden, Ceyhan’ın taşkın mevsiminden, ilk binasının çatısını yanlış hesaplayıp nasıl üç gece uykusuz kaldığından bahsetti. Seda ona hamurun neden sabır istediğini, şekerin hangi derecede karamele döndüğünü ve tek bir saniyenin her şeyi nasıl yaktığını anlattı.

Bir ara, sizden sene ne zaman geçtiklerini ikisi de fark etmeden, Deniz çatalını bıraktı. “Bir şey soracağım,” dedi. “Cevap vermek zorunda değilsin.” “Sor.” “Neden ben? Bu şehirde başka adam yok mu?” Seda kadehini çevirdi, lambanın ışığının şarabın içinde dönüşünü izledi. “Çünkü seninle olmam, birinin en çok korktuğu şeydi,” dedi dürüstçe. “Bunu bilmeni istedim; yalan üstüne kurulmuş bir akşam istemedim.” Deniz başını salladı; yüzünde kırgınlık değil, tuhaf bir saygı vardı. “Teşekkür ederim,” dedi. “O zaman sen de benimkini bir kez daha duy: Ben buradayım çünkü sen buradasın. Başka hiçbir sebep yok.”

“Siz soğuk değilsiniz,” dedi Deniz, tatlının son kaşığında. “Siz yanmamak için ateşi doğru derecede tutan birisiniz. Bu başka bir şey.”

Tadına bakılmadan bilinen bir şey var mıdır?

Büroya döndüklerinde merdiven boşluğu karanlıktı. Deniz ışığı yakmak için uzandı; Seda onun bileğini tuttu. “Yakma,” dedi. “Henüz.”

Öpüşme, bir şurubun kıvamını bekler gibi yavaş başladı. Deniz’in elleri önce onun yüzünde durdu, sonra saçlarına daldı; Seda onu taş duvara, serin ve pürüzlü yüzeye doğru çekti. Aralarındaki bütün mesafe, bütün planlar, bütün kurallar sıcak bir nefesin içinde eriyip gitti. Deniz bir an geri çekildi, alnını onunkine dayadı.

“İstiyor musun?” diye sordu. “Plan için değil. Kendin için.”

Seda bir süre cevap vermedi; cevabı ilk kez gerçekten düşündü. Kaan’ın yüzünü aradı zihninde ve bulamadı. “Kendim için,” dedi. “Evet.”

Büronun çizim masasının üstündeki lamba, sarı bir daire hâlinde yalnızca kâğıtları aydınlatıyordu. Paltolar yere düştü, Seda’nın ipek gömleği bir kalem kutusunun yanına. Deniz onu bir projeyi okur gibi, acele etmeden keşfetti; her yeni dokunuşta durup Seda’nın yüzüne baktı ve her seferinde yeni bir evet buldu. Seda ateşin derecesini ilk kez kendisi ayarlamaya çalışmadı; bıraktı, yansın. Pencerenin dışında Taşköprü’nün ışıkları birer birer söndü ve gece, eski hanın kalın duvarları arasında, kimseye anlatılmayacak bir sırrı usulca sakladı.

Sabah Seda, Deniz’in omzunda uyandı. Çizim masasının üstünde, gece bıraktığı pasta kutusu hâlâ açılmamış duruyordu. Deniz gözlerini açmadan “Kahvaltı,” dedi. “Portakallı mı?”

“Portakallı,” dedi Seda ve güldü.

Kalktı, Deniz’in gömleğini üstüne geçirip pencereye gitti. Aşağıda Taşköprü’nün üstünden sabahın ilk simitçisi geçiyor, nehrin yüzünde ince bir sis kalkıyordu. Gece boyunca bir kez bile kendini dışarıdan izlemediğini, kendi tenini bir başkasının gözüyle tartmadığını fark etti. Buz, diye düşündü, hiç olmamıştı; yalnızca o güne kadar kimse fırının kapağını açmaya cesaret etmemişti.

Telefonuna o sabah Kaan’dan bir mesaj geldi: “Nasılsın? Konuşabilir miyiz?” Seda mesaja uzun uzun baktı. İçinde ne öfke vardı ne zafer ne de hesap kapatmanın o beklenen tatlı tadı. Mesajı yanıtlamadı, silmedi de; yalnızca ekranı kapatıp telefonu çantasına attı.

Asıl intikamın ne olduğunu o an anladı: adı geçmeyen bir gecenin sabahında, o adamın yüzünü artık hatırlamak için çaba göstermesi gerekiyordu.