Alaçatı’da Yel Değirmenlerinin Altında Tek Gece

Zeynep’in mesleği, hayatın ne zaman ve ne olasılıkla ters gideceğini hesaplamaktı; bu yüzden yel değirmenlerinin altında tanıdığı yabancıya “Sadece bu gece” dediğinde, hayatında ilk kez sonucu hesaplanamayan bir cümle kurduğunu biliyordu. Kız kardeşinin düğününe on altı saat vardı ve o, gelinin ablası olarak değil, kendine bile tanımadığı bir kadın olarak uyanacaktı.

Yirmi yedi yaşındaydı ve Ankara’da bir sigorta şirketinde aktüer olarak çalışıyordu. Dairesinde her şeyin bir yeri, her ayın bir bütçesi, her ilişkinin bir üçüncü buluşma kuralı vardı. Bu yüzden ilk tek gecelik ilişkisinin, Alaçatı’nın yel değirmenlerinin altında bir yabancıyla başlayacağını hiçbir modele sığdıramazdı.

Düğün Rüzgâr Gülü Otel’de yapılacaktı. Otelin yirmi dokuz yaşındaki işletmecisi Selin Aksoy, o öğleden sonra masaların arasında koşuştururken Zeynep’i bir köşede, elinde oturma planıyla terlerken yakalamıştı.

“Sen bu planı dördüncü kez düzeltiyorsun,” demişti Selin, kâğıdı elinden çekerek. “Bırak bana. Tepeye çık, gün batımına bak. Bu kasabada kimse plan yapmaz; rüzgâr yapar.”

“Ben plansız yaşayamam,” demişti Zeynep.

Selin gülümsemişti; risk sevenlerin o tehlikeli gülümsemesiyle. “Bir gece dene. Ölmezsin.”

Rüzgârın içinde hangi ses saklıdır?

Zeynep tepeye çıktı. Elinde buzlu bir limonata, güneşin Ilıca tarafına batışını izliyordu; bardağın soğuğu avucunu uyuşturuyor, kekik ve tuz kokusu rüzgârla birlikte yüzüne çarpıyordu. Değirmenlerin taş duvarına yaslanmış bir adam, kulağında bir kulaklık, elindeki küçük kayıt cihazını rüzgâra doğru tutuyordu.

“Ne kaydediyorsun?” diye sordu Zeynep, merakına yenilerek.

Adam parmağını dudağına götürdü. On saniye bekledi. Sonra cihazı kapattı. “Seni,” dedi. “Az önce. Limonatanın buzlarını.”

“Bu biraz ürkütücü.”

“Haklısın. Sileyim mi?”

Zeynep düşündü. “Hayır,” dedi. “Önce ne kaydettiğini dinlemek istiyorum.”

Adamın adı Bora’ydı, otuz bir yaşındaydı ve bir ses tasarımcısıydı. Bir belgesel için Ege’nin rüzgârlarını kaydediyordu: Alaçatı’nın poyrazını, Çeşme’nin imbatını, değirmen kanatlarının artık dönmeyen gıcırtısını. Kulaklığı uzattı. Zeynep taktığında, rüzgârın içinde daha önce hiç duymadığı katmanlar duydu; uzak bir köpek, bir motosiklet, buzların bardağa çarpışı ve kendi nefesi. Kendi nefesinin bu kadar hızlı olduğunu bilmiyordu.

Saatlerce konuştular. Taş sokaklara indiler, bir fırının önünde sıcak boyoz yediler; hamurun yağı parmaklarına bulaştı, Bora gülerek ona bir peçete uzattı. Kalabalık barların önünden geçip sessiz bir avluya oturdular. İkisinin de elinde yalnızca soda vardı; Zeynep bunu ertesi gün düşündüğünde, o gecenin her anını berrak bir kafayla seçtiği için kendiyle gurur duyacaktı.

Bora ona sesleri nasıl dinlediğini anlattı: bir odanın boşken ve doluyken farklı yankılandığını, insanların yalan söylerken nefeslerinin kısaldığını, en güzel kayıtların hep planlanmadan, tesadüfen yakalandığını. Zeynep ise olasılık tablolarından, bir insanın hayatının nasıl bir dizi yüzdeye indirgenebildiğinden söz etti.

“Peki bu gece kaç ihtimalle gerçekleşirdi?” diye sordu Bora.

Zeynep düşündü, sonra güldü. “Hesaplanamayacak kadar düşük.”

“O zaman şanslıyız.”

“Ya da tehlikedeyiz.”

Bora başını yana eğdi. “Nefesin kısalmadı,” dedi. “Yalan söylemiyorsun. Gerçekten korkuyorsun.”

İki kural, bir geceyi ne kadar güvenli kılar?

Gece yarısına doğru Zeynep durdu. Arnavut kaldırımı ayaklarının altında hâlâ gündüzün sıcağını taşıyordu. Kalbi hızlı atıyordu ama kafası her zamanki gibi bir tablo çiziyordu. Telefonu titredi: Selin’den bir mesaj. “Gelin uyudu. Plan masada. Sen neredesin bilmiyorum ve bilmek istemiyorum. Yarın 10’da kuaför.”

Zeynep ekrana gülümsedi, telefonu çantasına koydu ve Bora’ya döndü.

“Yarın kardeşim evleniyor,” dedi. “Pazartesi Ankara’ya dönüyorum. Ben böyle şeyler yapmam; hiç yapmadım. Ama seninle bu geceyi geçirmek istiyorum. Sadece bu gece. Soyadı yok, telefon numarası yok. Olur mu?”

Bora bir süre ona baktı. Sokak lambasının sarı ışığı kıvırcık saçlarına takılmıştı. “Olur,” dedi. “Bir kuralım da ben ekleyeyim: herhangi bir anda vazgeçersen, sadece söyle. Kimse kimseye bir şey borçlu değil.”

“Anlaştık,” dedi Zeynep ve elini sıkmak için uzattı. Bora gülerek o eli tuttu, sonra bırakmadı.

Bora’nın kaldığı pansiyon, begonvillerle örtülü dar bir sokağın sonundaydı. Odanın tavanında yavaşça dönen bir vantilatör, pencerede kayıt cihazının kırmızı ışığı vardı. Bora cihazı kapattı. “Bu gece sadece bizim,” dedi.

Zeynep pencerenin önünde durup avlunun karanlığına baktı. Bir an Ankara’daki dairesini, takvimini, annesinin “Bir erkeği hemen eve almazsın” diyen sesini düşündü. Sonra o sesin kendisine ait olmadığını, kendi kararını vermek için yirmi yedi yıl beklediğini fark etti ve döndü.

Ama Bora yerinden kıpırdamamıştı. Kapının yanında, ellerini ceplerine sokmuş, bir şey söylemek ister gibi duruyordu.

Hangisi daha acemi: hesap yapan mı, rüzgâr dinleyen mi?

İlk öpücükte Zeynep kendini her zamanki gibi izlediğini fark etti; sanki bir köşeden not alıyordu. Sonra Bora’nın parmakları usulca yanağına dokundu, “İyi misin?” diye fısıldadı ve o köşe birden boşaldı. “Çok iyiyim,” dedi Zeynep. “Devam et.”

Ama Bora durdu ve yatağın kenarına oturdu, gülümsemesi biraz utangaçtı. “Sana bir şey itiraf etmeliyim,” dedi. “Ben de hiç yapmadım. Hep üçüncü buluşmayı bekleyen adamdım. Az önce o kadar emin konuşunca, deneyimli biri gibi davranmam gerektiğini düşündüm.”

Zeynep bir an ona baktı. “Ama tepede, o kadar rahattın ki…”

“Tepede elimde mikrofon vardı. Mikrofonun arkasında herkes cesurdur.”

Zeynep kahkahayı tutamadı. Bora da güldü ve odanın bütün gerginliği o gülüşle dağıldı. Zeynep yanına oturdu, dizini onun dizine dayadı.

“O zaman şöyle yapalım,” dedi. “Her adımda soracağız. Bir tablo gibi. Evet ya da hayır.”

“Bu, duyduğum en aktüerce baştan çıkarma.”

“İşe yarıyor mu?”

“Evet,” dedi Bora ve onu öptü.

İki acemi, birbirlerine her adımda soruyor, her cevabı bir öpücükle veriyordu. “Böyle mi?” “Evet, tam böyle.” Zeynep hayatında ilk kez bir şeyin sonucunu bilmeden, yalnızca o anın doğruluğuna güvenerek ilerliyordu. Bora’nın teni güneş ve tuz kokuyordu; elleri onun sırtında, onun parmakları Bora’nın kıvırcık saçlarında. Tavandaki vantilatör dönmeye devam etti, sokak lambası perdenin aralığından yatağın kenarına ince bir çizgi çekti ve dışarıda poyraz, değirmenlerin tepesinden geçip uzaklaştı.

Bir ara Bora başını kaldırdı, pencereye, kapalı kayıt cihazına baktı. “Biliyor musun,” diye fısıldadı, “hayatımda ilk kez bir sesi kaydetmediğim için pişman değilim.”

“Neden?”

“Çünkü bunu bir daha dinlemek istemiyorum. Hatırlamak istiyorum. İkisi aynı şey değil.”

Gece ilerledikçe konuşmaları fısıltıya, fısıltıları sessizliğe dönüştü. Sabaha karşı Zeynep, Bora’nın göğsünde uyuyakalmadan önce son bir kez hesap yapmaya çalıştı ve beceremedi.

Bir aktüer, sıfır olasılığı nasıl not eder?

Gün doğarken Zeynep sessizce giyindi. Kardeşinin kuaför randevusuna yetişmesi gerekiyordu. Masadaki not defterinden bir yaprak kopardı, kısa bir şey yazdı ve Bora’nın kayıt cihazının yanına bıraktı.

“Bu gecenin tekrarlanma olasılığı: sıfır. Pişmanlık olasılığı: sıfır. Hesaplayamadığım tek şey: rüzgârın sesini artık hep seninle duyacak olmam.”

Rüzgâr Gülü Otel’in bahçesine girdiğinde Selin, elinde iki fincan kahveyle onu bekliyordu. Birini uzattı, Zeynep’in dağınık saçlarına, ters giyilmiş tişörtüne bir kez baktı ve hiçbir şey sormadı.

“Ölmedin,” dedi yalnızca.

“Ölmedim,” dedi Zeynep. “Ama galiba biraz değiştim.”

“Bu kasabada herkes biraz değişir. Rüzgâr yüzünden.” Selin kahvesinden bir yudum aldı. “Bu arada, oturma planını beşinci kez düzelttim. Seni pencere kenarına koydum. Değirmenler görünüyor.”

Pazartesi, Ankara uçağında çantasının ön gözünü açtığında, orada hiç görmediği küçük bir hafıza kartı ve katlanmış bir kâğıt buldu. Bora onu gece bir ara, o uyurken oraya sıkıştırmış olmalıydı. Evde kartı bilgisayarına taktığında kırk saniyelik bir kayıt çıktı: değirmenlerin tepesinde esen poyraz, limonatanın buzları ve sonunda, rüzgârın içinde, ikisinin birlikte attığı bir kahkaha. Kâğıtta tek satır vardı: “Kural ihlali yok. Sadece rüzgâr.”

Zeynep kaydı üç kez dinledi. Dördüncüde, kahkahadan hemen sonra, daha önce fark etmediği bir şey duydu: Bora’nın, mikrofona çok yakın, neredeyse duyulmayacak kadar alçak sesle söylediği bir otel adı.

Telefonu kapattı ve hayatında ilk kez, tablosunda boş kalan bir hücreyi doldurmak için acele etmedi.