Amasra’da Şafaktan Önce Yüzen Kadının Havlusu

Amasra’da Küçük Liman’ın taşlarına sabah beşte inen tek kişi Nermin Karaca’ydı ve bunu dokuz yıldır kimseye fark ettirmemişti. Otuz sekiz yaşındaydı, iri yarı, geniş kalçalı, yuvarlak omuzlu bir kadındı; çarşıdaki fırınının hamur tezgâhının başında herkese gülen, ama denize yalnızca karanlıkta giren biri. Eski nişanlısı bir yaz akşamı, plajda, “Bu mayoyla çıkacak mısın gerçekten?” demişti. Nişan o sonbahar bozulmuş, mayo ise dolabın dibinde kalmıştı. Nermin o günden sonra Karadeniz’e yalnızca güneş doğmadan, kimsenin onu görmediği saatlerde girdi.

Ta ki o ekim sabahı, iskelenin ucunda, katlanmış havlusunun yanında başka bir havlu bulana kadar.

Şafaktan önce iki havlu

Havlunun sahibi sudaydı. Nermin onu önce bir kütük sandı, sonra bir kayık, sonra gerçekten bir adam olduğunu anladı: geniş sırtlı, kalın boyunlu, kocaman bir adam, kıyıya doğru ağır ama kararlı kulaçlarla yüzüyordu. Taşlara tırmanırken nefes nefeseydi. Nermin’i görünce durdu ve sudan çıktığı hâliyle, göbeği ve kolları sabah ayazında pembeleşmiş, utanmadan gülümsedi.

“Burası sizin yeriniz mi?” diye sordu. “Kusura bakmayın. Bu saatte kimse olmaz sandım.”

“Ben de öyle sanıyordum,” dedi Nermin, sabahlığının kemerini sıkarak.

Adamın adının Tuncay Aksoy olduğunu, kırk iki yaşında olduğunu, Bartın’daki tersaneden emekli olup Amasra’ya yerleştiğini, limanın karşısındaki eski balıkçı evini tamir ettiğini sonradan, günler içinde, parça parça öğrenecekti. O sabah yalnızca birbirlerine baktılar. Sonra Tuncay havlusuna sarındı ve şöyle dedi: “Ben de güneşten önce yüzüyorum. Gündüz insanlar bakıyor. Bakmalarına alıştım ama yüzerken bakılmasını sevmiyorum.”

Nermin cevap vermedi. Ama o sabah suya girerken, dokuz yıldır ilk kez, sabahlığını taşların üstüne başka birinin gözü önünde bıraktı. Su buz gibiydi; tenine binlerce iğne gibi battı, sonra o tanıdık, keskin canlılık bütün bedenine yayıldı. Kıyıya döndüğünde Tuncay gitmişti. İskelenin taşında, onun havlusunun durduğu yerde, ıslak bir iz kalmıştı yalnızca.

Nermin o cümleyi bütün gün, hamur yoğururken, simitleri susama bularken, fırının kapağını açıp kaparken içinde taşıdı.

Ertesi sabah iskelede yine iki havlu vardı. Ondan sonraki sabah da. Bir hafta sonra Tuncay, Nermin’in havlusunun yanına bir termos ıhlamur bırakmaya başladı. İki hafta sonra Nermin karşılık olarak sıcak, tereyağlı bir pişi bıraktı. Üçüncü hafta birlikte suya girdiler, ikisi de karanlıkta, ikisi de sessiz, yan yana kulaç atarak Tavşan Adası’na doğru yüzüp geri döndüler.

Gündüz gözüyle bir beden

Konuşmaları sudan çıktıktan sonra, taşların üstünde, sabahın ilk martıları gelmeden önceki o kısa zamanda oluyordu. Tuncay ona tersanede kaynak yaparken gözlerinin önünde açılan mavi alevlerden, yarım bıraktığı bir teknenin omurgasından söz etti. Nermin ona ekşi mayasını on dört yıldır yaşattığını, her gece onu bir canlı gibi besleyip uyuttuğunu anlattı. Tuncay buna hiç gülmedi; yalnızca bir gün o mayayı görmek isteyip istemeyeceğini sordu.

“Neden hep karanlıkta?” diye sordu Tuncay bir sabah, taşların üstünde, ikisi de soğuktan titrerken.

Nermin bir süre denize baktı. Ufuk, mor ile gri arasında bir renge dönüyordu. “Çünkü bir keresinde biri bana bakıp güldü,” dedi. “Ve ben ona inandım.”

Tuncay başını salladı. Teselli etmeye çalışmadı, “Ama sen çok güzelsin” gibi kolay bir cümle kurmadı. Yalnızca kendi kalın bileğini, göğsünü, havlunun altından taşan karnını gösterdi. “Bana tersanede yirmi yıl ‘Ayı’ dediler,” dedi. “Sevgiyle derlerdi. Ama bir kadın bir keresinde, ışığı söndürmeden soyunmamı istemedi. Bunu unutmadım. Ondan sonra ben de ışığı hep kendim söndürdüm.”

Nermin ona döndü. İlk kez onu gerçekten, bütün bedeniyle gördü: omuzlarındaki tuz kristallerini, göğsündeki gri tüyleri, kocaman ama ne yapacağını bilen, çekingen ellerini. Ve onda çirkin hiçbir şey göremediğini fark etti. Tersine, o genişlikte bir sığınak gördü, bir liman gibi.

“Ben de seni görüyorum,” dedi. “Ve ışığı söndürmeni istemem.”

Tuncay bir an sustu. Sonra, çok yavaş, elini uzattı ve parmak uçlarıyla Nermin’in ıslak omzuna, sabahlığın kaydığı yere dokundu. “İzin var mı?”

“Var,” dedi Nermin.

Öpüştüklerinde dudakları tuzluydu, ikisinin de nefesi soğuktan buğu buğu. Nermin onun bedenine sarıldığında kollarının onu çevrelemediğini, Tuncay’ın da onu çevreleyemediğini fark etti ve güldü; ikisi de güldü, taşların üstünde, iki iri insan birbirine sığmaya çalışırken. Sonra sığdılar. Bir biçimde, tam olarak.

“Fırın yedide açılıyor,” dedi Nermin, nefes nefese. “Üst kattaki evim sıcak. Ocakta mayalanan hamur var.”

“Hamuru beklettirir misin?”

“Hamur bekler,” dedi Nermin. “Ben bekleyemem.”

Fırının üstündeki küçük evde, mutfaktan gelen maya ve tereyağı kokusunun içinde, Nermin dokuz yıldır ilk kez perdeyi açık bıraktı. Pencereden sızan mavi şafak ışığında Tuncay onun bedenini bir haritayı okur gibi, sabırla, her kıvrımında durarak, her yumuşaklığa ayrı bir hayranlıkla dokunarak keşfetti. Nermin de onu tanıdı: sırtının genişliğini, göğsünün sıcaklığını, kalbinin o büyük gövdenin içinde ne kadar hızlı attığını. Utanç, sanki her dokunuşta biraz daha eriyen bir buz gibi, aralarından süzülüp gitti. Bir ara Nermin ona baktı ve “Bana bak,” dedi, “gözlerini kapatma.” Tuncay kapatmadı.

Güneş Boztepe’nin ardından yükseldiğinde ilk ışık yatağın üstüne düştü ve ikisinin de üstünde kaldı. Kimse perdeyi çekmedi.

Öğle güneşinde bir mayo

Fırın o gün dokuzda açıldı. Çarşıdaki esnaf iki saatlik gecikmeyi ölçtü, biçti, birbirine baktı ama kimse bir şey sormadı. Yalnızca karşıdaki balıkçı Rüstem Usta, simidini alırken göz kırptı: “Hamur bugün pek bir kabarmış, Nermin Abla.”

Öğleden sonra saat bir buçukta, güneşin en dik olduğu saatte, Nermin dükkânı çırağına bıraktı, dolabın en dibinden dokuz yıllık mayosunu çıkardı. Lacivert, sade, biraz solmuş. Aynanın karşısında uzun süre durdu. Sonra üstüne bir elbise geçirdi ve Büyük Liman’ın kumsalına yürüdü.

Kumsal kalabalıktı: hafta sonu gelenler, şemsiyeler, mısır satan bir seyyar, voleybol oynayan bir grup. Nermin elbisesini çıkardığında birkaç baş döndü. Kalbi göğsünde bir kayık gibi sallandı. Kimse gülmedi; ama gülse de, diye düşündü, bu kez inanmayacaktı.

Kumun üstünde yürürken bir an durdu. Bir şemsiyenin altından iki genç kadın ona bakıyordu; Nermin onların yüzünde alay değil, merak gördü. Belki de bu, diye düşündü, hep böyleydi. Belki de dokuz yıl boyunca karanlıkta saklandığı bakışların çoğu, yalnızca kendi kafasında yankılanan tek bir cümlenin yankısıydı.

Suyun kıyısında Tuncay bekliyordu. Mayosunun üstünde hiçbir şey yoktu, göbeği güneşte parlıyor, kocaman kolları iki yana açık duruyordu. Nermin’i görünce gülümsedi, o utanmaz, geniş gülümsemesiyle.

“Gündüz gözüyle,” dedi.

“Gündüz gözüyle,” dedi Nermin.

El ele suya girdiler. Karadeniz ekim ortasında bile ışık doluydu. Kıyıdan uzaklaşırken Nermin arkasına bir kez baktı: kumsal, şemsiyeler, kendisine bakan ya da bakmayan insanlar. Sonra önüne döndü ve Tavşan Adası’na doğru, ilk kez güneşin altında, bütün bedeniyle yüzmeye başladı.

Akşam fırının vitrinine küçük, el yazısı bir kart iliştirdi: Sabah simitleri artık yedide değil, sekizde. Fırıncı yüzmede.