Ateş Opalini Gün Işığına Kim Tutacak?

Şebinkarahisar’da güneş kalenin arkasına düştüğünde, Tuncay Akın’ın atölyesinin kapısı hep aynı ritimle, üç kısa vuruşla çalınırdı. Otuz üç yaşındaydı, maden mühendisliğini bırakıp eski ustası Hamdi Efendi’nin tezgâhını devralarak ateş opali kesmeye başlayalı dört yıl olmuştu ve bu dört yılın son kırk günü, adını bilmediği bir şeyin etrafında dönmüştü. Kapıyı çalan kadın kendini Mihrinaz diye tanıtmıştı. Otuz beş yaşında gösteriyordu; siyah bir yün manto giyiyor, her akşam bir opal seçiyor ve parasını, Tuncay’ın daha önce hiç görmediği, kenarları aşınmış eski gümüş sikkelerle ödüyordu. Kasabada herkes bir vampir sex hikayesini kahvede anlatılacak bir fıkra sanırdı. Tuncay da öyle sanıyordu, o kapı ilk kez çalınana kadar.

Bu akşam Mihrinaz taşlara bakmadı. Tezgâhın kenarına, lambanın ışığının bittiği yere oturdu ve Tuncay’ın ellerini izledi. “Bugün seçmeyeceğim,” dedi. “Bugün senin seçmeni istiyorum.”

Tuncay elindeki taşı keçenin üstüne bıraktı. “Önce bir soru sorabilir miyim?”

“Kırk gündür soracağını bekliyorum.”

Kırk gün. Tuncay her birini hatırlıyordu. İlk akşam kadın kapıda durmuş, içeri davet edilmeden adım atmamıştı; Tuncay bunu bir nezaket sanmıştı. Beşinci akşam elektrik kesilmiş, Mihrinaz karanlıkta, lamba yanmadan, taşları tek tek renkleriyle saymıştı. Onuncu akşam Tuncay, onun aynanın önünden geçerken başını hep öbür yana çevirdiğini fark etmiş ve kendine bir şey sormamaya karar vermişti. Yirminci akşam Giresun’dan bir kuyumcu gelmiş, çekmecedeki en büyük taş için Tuncay’a bir yıllık kazancını teklif etmişti. Tuncay hayır demiş, nedenini kendisi de bilmemişti. Şimdi, kadının lambanın kenarındaki gölgesine bakarken, biliyordu.

Kalenin altındaki taş ev

“Neden yalnızca geceleri geliyorsunuz? Ve neden hep ateş opali?”

Mihrinaz bir süre sustu. Atölyenin penceresinden kalenin kayalık siluetine baktı; kaya, ay ışığında eski bir kemik gibi parlıyordu. “Çünkü gün ışığı beni yakar,” dedi sonunda, sanki hava durumundan söz ediyormuş gibi sakin. “Ve ateş opali, içinde gün batımını saklayan tek taştır. Üç yüz on iki yıldır güneş görmedim, Tuncay Bey. Bu taşları avucuma alıp mumun önünde çevirdiğimde, en azından neye benzediğini hatırlıyorum.”

Tuncay gülmeyi bekledi; gelmedi. Kadının yüzünde şaka yoktu. Ellerine baktı: Uzun parmaklar, tırnakları kısa ve temiz, derisi lambanın sarısında bile soluk. Kırk gündür ona tek bir kez dokunmamıştı; para uzatırken bile sikkeyi tezgâha bırakmıştı.

“Kasabada kalenin altındaki taş evde bir kadının yaşadığını söylerler,” dedi Tuncay. “Yüz yıldır aynı kadının.”

“Yüz yıl değil,” dedi Mihrinaz. “Biraz daha fazla.”

“Nasıl oldu?” diye sordu Tuncay. “Bunu sormak ayıpsa söyleyin.”

“Ayıp değil. Kimse sormaz, o kadar.” Mihrinaz parmağını tezgâhın kenarında gezdirdi. “Kırk iki yaşındaydım, bir kervanla Erzurum yolundaydım. Ateşimden ölüyordum. Kervanda biri vardı, benim gibi biri; bana iki seçenek sundu ve hangisini seçersem saygı duyacağını söyledi. Yaşamayı seçtim. Ama bir bedeli vardı: güneş.” Gülümsedi; yorgun ama pişman olmayan bir gülümsemeydi. “O günden beri yaşım değişmedi. Yalnızca etrafımdaki her şeyin yaşı değişti.”

“Bana zarar verecek misiniz?”

Mihrinaz başını çevirip ona doğrudan baktı. Gözleri koyu kehribar rengindeydi; Tuncay’ın tezgâhındaki en iyi taş gibi, derinlerinde yanan bir şey vardı. “Ben hiçbir şeyi istemeden almam,” dedi. “Ne bir opali, ne bir damla kanı, ne bir öpücüğü. Bunu, bunca yılın bana öğrettiği tek kural olarak kabul et. Sen hayır dersen, kapıdan çıkar ve bir daha çalmam.”

Tuncay tezgâhın çekmecesini açtı. İçinde, kimseye satmadığı, kendi kestiği ilk taş duruyordu: içi turuncudan kızıla, kızıldan neredeyse mora dönen, ceviz büyüklüğünde bir ateş opali. Onu avucuna alıp Mihrinaz’a uzattı. “Bunu sizin seçmenizi istemedim,” dedi. “Ben seçtim.”

Mihrinaz taşı almak için uzandı ve kırk gün sonra ilk kez parmakları Tuncay’ın avucuna değdi. Soğuktu, ama ölü bir soğukluk değil; dağ suyu gibi canlı, insanı uyandıran bir serinlik. Opal ikisinin elleri arasında, lambanın ışığını yutup turuncu bir alev gibi geri verdi.

Bir damla, bir izin

“Teşekkür ederim,” dedi Mihrinaz, sesi titreyerek. Bu kadar yaşlı birinin sesinin titreyebileceğini Tuncay hiç düşünmemişti.

“Karşılığında bir şey istiyorum.”

“Söyle.”

“Bana gerçekten dokunun. Sikkeyi tezgâha bırakır gibi değil.”

Mihrinaz ayağa kalktı. Tezgâhın etrafından dolaşıp lambanın ışığına girdi; o an yüzü, bütün o yılların arasından, şaşırtıcı biçimde genç ve korkmuş göründü. Elini Tuncay’ın yanağına koydu. Parmakları yavaşça çenesine, oradan boynuna indi ve orada, nabzın attığı yerde durdu. Tuncay onun yutkunduğunu gördü.

“Burada bir şey duyuyorum,” diye fısıldadı Mihrinaz. “Ve bunu senden saklamam haksızlık olur. İstiyorum. Ama yalnızca bir damla, yalnızca sen evet dersen. Ve dur dediğin anda dururum. Bu kelimeyi seç; ne olursa olsun, onu duyduğum an biter.”

Tuncay bir an düşündü. Korkmuş olmalıydı. Değildi. “Opal,” dedi. “Kelime opal olsun. Ve evet.”

Mihrinaz önce dudaklarını öptü. Tuncay bunu beklemiyordu; uzun, sabırlı, yüzyılların sabrıyla bir öpücüktü bu, ve Tuncay kendini tezgâha yaslanırken buldu. Sonra kadının dudakları boynuna indi. Bir iğne batması kadar küçük bir acı, ardından sıcak bir dalga; sanki bütün kanı birden bir ateş opalinin içi gibi kızarmıştı. Mihrinaz’ın eli onun elini tutuyordu, sıkıca, bir söz gibi. Bir an sonra geri çekildi ve Tuncay’ın gözlerine baktı. Dudaklarında tek bir kızıl iz vardı.

“İyi misin?”

“Hiç bu kadar iyi olmamıştım,” dedi Tuncay ve doğruyu söylüyordu.

Atölyenin arkasındaki küçük odada, opal tozunun ince bir sis gibi her şeye sindiği yatağın kenarında, Mihrinaz mantosunu çıkardı. Altında koyu kırmızı bir elbise vardı; kumaşı eski, düğmeleri sedefti. Tuncay her düğmeyi tek tek açtı ve her birinde durup sordu. Mihrinaz her seferinde güldü, her seferinde “evet” dedi; sonunda onun ellerini tutup kendi göğsüne koydu. “Üç yüz yıl boyunca kimse bana bu kadar çok soru sormadı,” dedi. “Sorulmaya alışabilirim.”

Mumun alevi eğildi, duvardaki gölgeleri birbirine kattı. Bir yerde, kalenin taşlarından bir baykuş öttü. Sonra mum, kendi isteğiyle, sessizce söndü.

Gecenin bir yerinde, karanlıkta, Mihrinaz onun göğsüne parmağıyla bir şeyler yazdı. Tuncay ne yazdığını sordu. “Adını,” dedi kadın. “Eski harflerle. Üç yüz yıl boyunca adını yazmak istediğim kimse olmadı.” Tuncay onun parmağını tutup öptü ve kendi adının, bir ateş opalinin içindeki çizgiler gibi, teninde bir süre daha ısındığını hissetti. Dışarıda rüzgâr kalenin yarıklarında ıslık çaldı; içeride ikisi de nefeslerini birbirine ayarladı ve uzun süre konuşmadı.

Karanlık oda

Şafaktan bir saat önce Mihrinaz uyandı ve gitmek için doğruldu. Tuncay onun bileğini tuttu. “Gitme,” dedi. “Sana bir şey hazırladım. Kırk gündür.”

Atölyenin bodrumuna indiler. Tuncay’ın yıllar önce taşları fotoğraflamak için kurduğu, penceresiz, simsiyah boyanmış küçük bir oda vardı orada. Duvarın birinde, dışarıya açılan tek bir delik açmış, deliğin önüne de cilaladığı ince, saydam bir opal mercek yerleştirmişti. Karşı duvara beyaz bir çarşaf germişti.

“Karanlık oda,” dedi Tuncay. “Işığın kendisi içeri girmez, yalnızca görüntüsü. Ressamlar eskiden kullanırdı. Seni yakmaz. Hesapladım; üç kere hesapladım.”

Mihrinaz konuşmadı. Çarşafın karşısına oturdu, ellerini dizlerinin üstünde kenetledi; bir konserin başlamasını bekleyen biri gibi dimdik ve sessizdi. “Ya hesap yanlışsa?” diye fısıldadı Mihrinaz.

“O zaman opal derim,” dedi Tuncay. “Ve seni yukarı taşırım. Ama yanlış değil.”

Dakikalar geçti. Mihrinaz’ın eli onun elini bulup sıktı; parmakları buz gibiydi, ama bırakmadı. Sonra çarşafın üstünde, ters dönmüş bir dünya belirmeye başladı: kalenin kayası, kayanın arkasındaki gökyüzü, ve o gökyüzünde yavaş yavaş açan, opalin içinden geçerek turuncu, kızıl, neredeyse mor bir halkaya dönüşen güneş.

Mihrinaz’ın yanaklarından iki damla süzüldü. Tuncay onun elini tuttu. Kadının parmakları ilk kez sıcaktı.

“Üç yüz on iki yıl,” diye fısıldadı Mihrinaz. “Ve ilk gün doğumunu bir mühendis bana bodrumda, ters çevrilmiş olarak gösterdi.”

“Yarın düzünü göstereceğim,” dedi Tuncay. “Bir ayna daha eklersem olur. Hesapladım.”

Mihrinaz güldü; gülüşü karanlık odada, çarşafın üstündeki güneşin önünde uzun süre çınladı. Sonra başını onun omzuna yasladı ve sabahın ilk saatini, üç yüz yıldır ilk kez, uyumadan, güneşi izleyerek geçirdi.