Balık Halinin Önünde Sabah Yedideki İlk Buluşma

Deniz Ateş’in tanışma uygulamasındaki profilinin en altında, fotoğraflarının ve “Mersin, liman lojistiği, deniz kenarında yürüyüş” satırının altında, kalın harflerle tek bir kural yazıyordu: “İlk buluşma cumartesi sabah yedide, balık halinin önünde. Yalan söyleyen ilk on dakikada elenir.” Otuz bir yaşındaydı ve bu kuralı, üç felaket randevudan sonra koymuştu. Birincisi evli çıkmış, ikincisi fotoğraflarından on yaş büyük çıkmış, üçüncüsü ise yemeğin ortasında annesini aramıştı.

Kural işe yaramıştı. Sabah yedide balık haline gelmeye razı olan erkek sayısı, neredeyse sıfıra inmişti. Ta ki uygulamanın, adını hiç sevmediği o “Rota” denen kırmızı ekranı, bir salı gecesi ona Ozan’ı gösterene kadar.

Ozan’ın profilinde yüz fotoğrafı yoktu. Yalnızca eller vardı: bir halatı çözen, bir karpuzu dilimleyen, bir defterin kenarına bir şey çizen eller. Altında tek satır: “Otuz dört yaşındayım. Denizle çalışıyorum. Sabah yedi benim için geç bile sayılır.” Deniz, kendine rağmen gülümsedi ve sağa kaydırdı.

Yüzü olmayan bir profile nasıl güvenilir?

İki hafta boyunca yazıştılar. Ozan hiç acele etmedi; geceleri değil, sabaha karşı, dörtle beş arası yazıyordu. Deniz uyandığında telefonunda her seferinde yeni bir mesaj buluyordu: Taşucu’ndan gelen bir teknenin ışıklarını, Akdeniz’in bir sabah neden yeşil, bir sabah neden gri olduğunu, yeni öğrendiği bir kelimeyi anlatan küçük paragraflar. Deniz de ona limandaki konteynerlerin renklerini, vinçlerin gece nasıl birer zürafa gibi göründüğünü, babasının ona adını neden “Deniz” koyduğunu anlattı. Bir keresinde Ozan ona, “Her cumartesi balık aldığın bir yer var mı?” diye sordu. Deniz, “Var,” diye yazdı. “Hep aynı tezgâh. Sahibi hiç konuşmaz. En iyi levreği o ayırır, bir kez bile tartıda kandırmadı.” Ozan buna cevap vermedi; yalnızca bir dalga işareti gönderdi.

Deniz o hafta işte iki kez konteyner numaralarını karıştırdı. Ofisteki arkadaşı Pelin, ekranının köşesinde hep açık duran mesaj kutusunu fark edip kaşlarını kaldırdı. “Yüzünü görmediğin birine mi gülüyorsun?” dedi. Deniz omuz silkti. “Yüzünü görmediğim için gülüyorum belki,” dedi. “Yüzü olanlar beni hep hayal kırıklığına uğrattı.” Ama gece yatağa uzandığında, o ellerin sahibinin nasıl bir sesi olduğunu, nasıl yürüdüğünü, sabah dörtte neden uyanık olduğunu merak etmeden duramadı.

Üçüncü haftanın cumartesisi için sözleştiler. Deniz o sabah altıda uyandı, iki kez kıyafet değiştirdi, sonunda keten bir gömlekle her zamanki spor ayakkabılarında karar kıldı. Balık halinin önüne yediye beş kala vardı. Hal, her cumartesi olduğu gibi, buz, tuz ve dizel kokusuyla uyanıyordu. Kasalar boşaltılıyor, martılar çığlık atıyor, satıcılar birbirine fiyat bağırıyordu. Deniz kapının önünde durdu ve telefonuna baktı. “Geldim,” yazdı.

Cevap bir saniye sonra geldi: “Biliyorum. Her zamanki tezgâha bak.”

Başını kaldırdı. Her cumartesi levreğini aldığı tezgâhın arkasında, sarı önlüğünü çıkarıp katlamakta olan sessiz adam, ona bakıyordu. Elleri, profil fotoğraflarındaki ellerin ta kendisiydi.

Yalan söylemeden saklanmak mümkün mü?

Deniz on dakika boyunca hiçbir şey söylemedi. Ozan önlüğünü tezgâha bırakıp yanına geldiğinde de söylemedi. Halın dışındaki çay ocağına kadar yürüdüler, iki ince belli bardağı önlerine koydular, ve Deniz ancak o zaman konuştu.

“Kuralımı okudun.”

“Okudum.”

“Yalan söyleyen on dakikada elenir.”

“Hiç yalan söylemedim,” dedi Ozan. Sesi, tezgâhın arkasındaki o yarım kelimelik adamın sesine hiç benzemiyordu; sakin, alçak ve biraz da korkmuş bir sesti. “Otuz dört yaşındayım. Denizle çalışıyorum. Sabah yedi benim için geç. Hepsi doğru.”

“Beni tanıdın. İlk günden.”

“İlk saniyeden,” dedi Ozan. “Profilini gördüğümde telefonu elimden düşürdüm. İki yıldır her cumartesi tezgâhıma geliyorsun ve ben iki yıldır sana levreğinin fiyatından başka bir şey söyleyemedim. Önlüğün içinde konuşamıyorum. Önlüğün içinde ben yalnızca balıkçıyım. Sana yüzümü göstersem, sağa kaydırmazdın. Sola da kaydırmazdın. Sadece bir dahaki cumartesi başka tezgâha giderdin.”

Deniz çayını karıştırdı. Bu doğruydu ve doğru olması onu sinirlendiriyordu. “Bana sormadan karar vermişsin.”

“Evet,” dedi Ozan. “Ve bunun için özür dilerim. Şimdi soruyorum. İstersen kalkarım, bir daha yazmam, levreğini yine en iyi yerinden ayırırım ve hiç konuşmayız. İstersen kalırım.”

Deniz bardağı tabağına bıraktı. Martılar çay ocağının çatısında kavga ediyordu. İki yıldır o tezgâhtan balık alıyordu ve iki yıldır, şimdi fark ediyordu, başka tezgâha hiç gitmemişti. Fiyatlar başka yerde daha ucuzdu. Biliyordu.

“Kal,” dedi. “Ama bugün levreği ben ayıracağım. Ve sen pişireceksin. Profilinde karpuz kesiyordun, balık değil.”

Bir levrek ne kadar sürede pişer?

Deniz’in Yenişehir’deki dairesinin mutfağı küçüktü, balkonu ise büyük; oradan, iki apartmanın arasından, sabah güneşinde parlayan bir şerit Akdeniz görünüyordu. Ozan levreği tuz kabuğuna sardı, fırına koydu, Deniz’in hiç kullanmadığı rendeyle limon kabuğu rendeledi. Deniz tezgâha yaslanmış onu izliyordu. Elleri, gerçekten, profildeki ellerdi: sakin, emin, hiç acele etmeyen. Bir ara durup ona, iki yıl boyunca her cumartesi tezgâhın altına onun için ayrı bir levrek sakladığını, gelmediği tek cumartesi o levreği kimseye satamadığını anlattı. Deniz o cumartesiyi hatırladı: grip olmuştu, evden çıkamamıştı.

“Kırk dakika,” dedi Ozan, fırının kapağını kapatırken. “Tuz kabuğu kırk dakika ister. Daha erken açarsan her şey kurur.”

“Kırk dakika uzun,” dedi Deniz.

Ozan ona döndü. Mutfak dardı; döndüğünde neredeyse burun buruna geldiler. Onun tişörtünden hâlâ deniz, buz ve limon kokusu geliyordu. “Ne yapmak istersin?” diye sordu, sesi biraz kısılmış.

“Seni öpmek istiyorum,” dedi Deniz. “İki yıldır her cumartesi bunu istemişim de fark etmemişim gibi geliyor. Sen istiyor musun?”

“İki yıldır,” dedi Ozan, ve cümlesinin geri kalanını tamamlamadı.

Öpücüğü tuz ve limon tadındaydı. Deniz onun ensesine uzandı, parmakları kısa saçlarının arasında kayboldu; Ozan onu belinden tutup tezgâha doğru çekti, ama her an durmaya hazır, her an onun bir adım geri çekilmesini bekler gibi. Deniz geri çekilmedi. Gömleğinin ilk düğmesini kendisi çözdü, sonra onun elini alıp ikinciye koydu. “Devam et,” dedi. Fırının içinde tuz kabuğu ağır ağır ısındı. Balkon kapısından giren rüzgâr, mutfak perdesini havalandırdı, sonra kapı yavaşça, kendiliğinden, kapandı.

Kırk dakika sonra fırının zili çaldığında ikisi de mutfakta değildi. Levrek, ikinci zile kadar bekledi.

Öğleden sonra, balkonda, tuz kabuğunu bir kaşığın sapıyla kırarlarken, Deniz telefonunu çıkardı ve uygulamayı açtı. Ozan, onun profilini sildiğini düşündü. Silmedi. Profilinin altındaki kuralı değiştirdi ve ekranı ona gösterdi.

Yeni kural şuydu: “Artık kimseyle buluşmuyorum. Balığımı hep aynı tezgâhtan alıyorum.”