Cunda’da Kulak Memesine Dokunan Bir İşaret

Bu fikri ilk Tarık getirmişti; ama Cunda’daki taş avluda, gecenin tam ortasında, eli titreyerek kulak memesine dokunan da o oldu. Ve o küçük dokunuştan birkaç dakika sonra, ev sahibi çiftin ağzından çıkan tek bir cümle bütün geceyi baştan değiştirdi.

Otuz iki yaşındaki Melis, kocası Tarık’ın o fikri ilk kez dile getirdiği geceyi hâlâ hatırlıyordu: Ayvalık’tan Cunda’ya geçen köprünün üzerinde, arabada, radyoda eski bir Ege türküsü çalarken. Otuz beş yaşındaki Tarık direksiyonu sıkıca tutmuş, gözlerini yoldan ayırmadan söylemişti: “Başka bir çiftle… sadece bir kez. Merak ediyorum.” Sesi titriyordu. Melis o gece cevap vermemişti; sonraki altı ay boyunca ise bu swinger fantezisini, konuşa konuşa, kimi gece tartışarak, kimi gece gülerek, ikisinin ortak sorusuna dönüştürmüşlerdi.

Irmak ve Selçuk’la, çiftlerin birbirini uzun uzun tanıdıktan sonra buluştuğu kapalı bir toplulukta tanışmışlardı. Irmak otuz yedi yaşında bir çevirmendi; Selçuk kırk yaşında, Cunda’da eski bir Rum evini butik pansiyona çevirmiş bir aşçı. Mesajlarında öyle rahat, öyle deneyimli görünüyorlardı ki Melis’in onlarla tanışmayı kabul etmesinin bir sebebi de buydu: Ne yaptığını bilen insanların yanında güvende olacaklarını düşünmüştü.

“Ya beğenmezsek?” diye sormuştu Tarık, yolda.

“O zaman yemeğimizi yer, döneriz,” demişti Melis. “Kimse kimseye bir şey borçlu değil.”

“Ya ben beğenirsem, sen beğenmezsen?”

Melis camı indirdi; içeri iyot ve çam kokusu doldu. “O zaman konuşuruz. Altı aydır yaptığımız gibi.”

“Ya sen beğenirsen, ben…”

“Tarık.” Melis elini onun dizine koydu. “Bu gece bir şey olması gerekmiyor. Olursa ikimiz istediğimiz için olur. Olmazsa güzel bir ahtapot yemiş oluruz.”

Tarık güldü, o gün ilk kez. “Ahtapot için Cunda’ya kadar geldik yani.”

“Her ihtimale karşı,” dedi Melis.

Önce kurallar mı, önce rakı mı?

Akşam yemeği pansiyonun avlusunda, yaşlı bir dut ağacının altında yendi. Avlunun duvarlarından begonviller sarkıyor, taşlar gün boyu topladıkları sıcağı yavaş yavaş geri veriyordu. Selçuk masaya ızgara ahtapot, zeytinyağlı börülce, kekikli lor ve buz gibi bir rakı koydu. Irmak ise kadehler kalkmadan önce, kibar ama kararlı bir sesle konuştu.

“Önce kurallar.”

Melis bu cümleyi duyunca farkında olmadan omuzlarının gevşediğini hissetti. Aylardır okudukları forumlarda, dinledikleri hikâyelerde hep aynı şey söyleniyordu: İyi bir gece, iyi bir konuşmayla başlar. Selçuk rakıları doldururken kadehlerin buzla birlikte bulanıklaşmasını izlediler; tıpkı içlerindeki korkunun merakla karışıp rengini değiştirmesi gibi.

Herkes kendi sınırını söyledi.

“Dudaktan öpüşmek benim için yasak değil,” dedi Melis, sesinin bu kadar düz çıkmasına şaşırarak. “Ama hızlı olmasın.”

“Melis’i her an görebileceğim bir yerde olmak istiyorum,” dedi Tarık.

“Herkes geceyi kendi odasında bitirir,” dedi Irmak.

Selçuk kadehini çevirdi. “Sonrasında hiçbir şey gizli bir mesajlaşmaya dönüşmesin. Ne konuşacaksak dördümüz konuşuruz.”

Sonra işaretleri belirlediler. Kulak memesine dokunmak “yavaşla”, “deniz” kelimesi ise “dur” demekti. Kim söylerse söylesin, açıklama istenmeyecekti.

“Deniz,” diye tekrarladı Tarık, sanki ezberliyormuş gibi. “Cunda’da, denizin ortasında. Kolay hatırlanır.”

Rakısını yudumlarken masanın altından Melis’in elini aradı. Melis onun avucunun nemli olduğunu fark etti. Bu fikri ilk o getirmişti; ama şimdi, onu en çok korkutan da yine oydu. Ve Melis, işaretin gece bitmeden birileri tarafından verileceğini o an biliyordu. Yalnızca kim olacağını bilmiyordu.

İşareti ilk kim verecekti?

Yemekten sonra avludaki minderlere geçtiler. Selçuk eski bir pikaba plak koydu; iğnenin cızırtısından sonra bir Rum şarkısı başladı, kadının sesi dut yapraklarının arasında dolaştı. Irmak, Melis’in yanına oturup saçındaki begonvil çiçeğini beğendi.

“Dokunabilir miyim?” diye sordu, parmak uçları Melis’in omzunun bir santim üstünde.

Melis başını salladı. Irmak’ın parmakları serin ve hafifti; lavanta yağı ve tuz kokuyordu. Tarık karşılarında oturmuş onları izliyordu; Melis kocasının yüzünde arzu ile korkunun yan yana durduğunu gördü, iki ayrı mum gibi.

Selçuk Melis’in öbür yanına oturdu. Dizleri neredeyse değiyordu.

Tarık’ın eli kulak memesine gitti.

Herkes anında durdu, kimse soru sormadı. Selçuk geri çekildi, Irmak elini Melis’in omzundan aldı. Bir süre yalnızca plak döndü, iğne bir çiziğin üstünden atladı ve dut ağacının yaprakları hışırdadı. Uzakta, rıhtımda bir balıkçı motoru öksürerek çalıştı.

Tarık sonunda konuştu, sesi kısık. “Kıskanmıyorum aslında. Sadece birden her şeyin bizi değiştireceğinden korktum. Ya sonra bana eskisi gibi bakmazsan?”

Melis ona doğru eğildi, elini yanağına koydu. “Bu fikri sen getirdin ama ben kabul ettim,” dedi. “Altı ay konuştuk. Seni seçtiğim için buradayım, başka bir sebeple değil.”

Tarık gözlerini kapadı, başını onun avucuna yasladı.

Tam o anda Selçuk derin bir nefes aldı. Irmak’a baktı; Irmak gözlerini kocaman açıp başını hafifçe iki yana salladı, ama Selçuk yine de konuştu.

“Size bir şey söylememiz lazım.”

Ya bütün o deneyim bir rolse?

“Biz de ilk kez yapıyoruz.”

Önce sessizlik oldu. Plak bitti, iğne son oluğun içinde tıkırdayarak dönmeye başladı. Sonra Irmak kahkahayı patlattı; ardından Melis, Tarık ve en son, kıpkırmızı kesilmiş Selçuk.

Irmak gözlerini silerek anlattı. Üç yıldır bu fikri konuşuyorlardı, ama karşılarındaki çift ürkmesin diye mesajlarda deneyimliymiş gibi davranmışlardı. “Forumda gördüğüm cümleleri kopyaladım,” dedi. “‘Bizim için iletişim her şeydir’ falan. Doğru, ama ben onu bir yerden ezberledim.” Kuralları da daha bir hafta önce, mutfak masasında, en az Tarık ile Melis kadar heyecanlı ve korkmuş hâlde yazmışlardı.

“Deniz kelimesini kim buldu?” diye sordu Melis.

“Ben,” dedi Selçuk. “Gece üçte. Uyuyamadım.”

“Yani hepimiz aynı yerdeyiz,” dedi Tarık, ilk kez gerçekten rahatlamış bir sesle.

“Hepimiz aynı yerdeyiz,” dedi Irmak. “Ve istersek burada kalabiliriz. Hiçbir şey yapmadan. Rakımızı içer, plağı değiştiririz. Bu da güzel bir son olur.”

Melis Tarık’a baktı. Tarık bu kez kulak memesine dokunmadı; onun yerine Melis’in elini alıp parmaklarını tek tek öptü.

“Devam etmek istiyorum,” dedi. “Ama en yavaşından. Sen bir an bile istemezsen söyle.”

“Söylerim,” dedi Melis. “Sen de söyle.”

“Biz de,” dedi Irmak, Selçuk’un elini tutarak. “Dördümüz de.”

Selçuk kalkıp plağı çevirdi. Gecenin geri kalanı, sık sık durup birbirine bakılan, gülüşmelerle bölünen bir dans gibi ilerledi. Öpücükler önce kendi eşleriyle, sonra çekingen bir merakla karşılıklı oldu; her yeni dokunuşta dört çift göz birbirini aradı, her baş sallaması bir onaydı. Bir ara Irmak’ın eli kendi kulak memesine gitti, herkes durdu; Irmak güldü, “Sadece küpem takıldı,” dedi ve bu kez herkes daha uzun güldü. Melis bir ara Tarık’ın gözlerine baktığında korkunun yerini sakin bir hayranlığın aldığını gördü. Pansiyonun mavi kapısı kapandığında dut ağacının altındaki plak hâlâ dönüyordu ve kimse kalkıp onu durdurmayı düşünmedi.

Dünyanın neresinde durabiliriz?

Sabaha doğru, kurala uygun olarak, Melis ve Tarık kendi odalarına döndüler. Birkaç saat uyudular; ya da uyumadan, birbirlerine sarılıp tavandaki ahşap kirişleri saydılar.

Cunda’nın rıhtımında, balıkçı teknelerinin arasında Ayvalık’a giden ilk motoru beklerken hava yosun ve mazot kokuyordu. Martılar ağların üstünde kavga ediyordu. Tarık sessizce sordu: “Pişman mısın?”

Melis başını onun omzuna yasladı. “Hayır,” dedi. “Ama en çok neyi sevdim biliyor musun? Kulak memene dokunduğun anı. O an anladım ki dünyanın neresinde olursak olalım, durabileceğimiz bir yer var: birbirimiz.”

Tarık bir süre sustu. “Ben de bir şey sevdim,” dedi sonra. “Selçuk’un ‘Biz de ilk kez yapıyoruz’ dediği anı. Herkesin aynı anda korktuğunu bilmek… tuhaf, ama en çok o an güvende hissettim.”

“Bir dahaki sefere kimse rol yapmayacak,” dedi Melis.

“Bir dahaki sefer mi?” Tarık kaşını kaldırdı.

Melis cevap vermedi; yalnızca gülümsedi.

Tarık’ın telefonu titredi. Ekranda Irmak’ın adı vardı; kurala uygun olarak, dördünün ortak grubuna yazılmış tek bir mesaj: Selçuk sonbahar için Bozcaada’da bir bağ evi buldu. Kurallar aynı. Yalnızca bir kelime ekledik.

“Hangi kelime?” diye sordu Melis.

Tarık gülümsedi ve telefonu cebine koydu. “Sormayalım,” dedi. “Gidince öğreniriz.”