Davul mu Org mu? Çorum’da Aynı Düğüne İki Orkestra

Çorum’daki Yıldız Düğün Salonu’nun sahnesi, bir orkestra için yeterince büyüktü. İki orkestra için değil. Hele biri tek kişilik bir davul, öbürü tek kişilik bir org olunca, hiç değil.

Sorun şuydu: Damadın dayısı Rıza Bey, Çorum’un en meşhur davulcusu Erkan Yıldırım’ı tutmuştu. Gelinin teyzesi Hacer Hanım ise, Rıza Bey’le otuz yıldır konuşmadığı için, ondan habersiz, Çorum’un en meşhur orgcusu Sibel Akın’ı tutmuştu. İki aile bu bilgiyi birbirleriyle paylaşmamıştı, çünkü paylaşsalar konuşmak zorunda kalacaklardı. Ve böylece saat akşam sekizde, otuz üç yaşındaki Sibel kırk kiloluk orgunu sahneye kurarken, otuz altı yaşındaki Erkan da sahnenin öbür ucuna davulunu dikti.

Rıza Bey ile Hacer Hanım’ın neden otuz yıldır konuşmadığını kimse tam bilmiyordu. En yaygın rivayete göre bir bayram sofrasında son İskilip dolmasını kimin alacağı konusunda çıkan bir tartışmaydı bu. Daha az yaygın ama daha heyecanlı rivayete göre dolma değil, dolmanın tenceresiydi. Her iki taraf da konuyu açanın ağzına bir leblebi tıkıştırdığı için gerçeği öğrenmek mümkün olmamıştı.

Göz göze geldiler. Salon sustu. Arka masalardan biri leblebisini yere düşürdü.

Ses savaşı

“Burası benim,” dedi Erkan.

“Bu prizi ben taktım,” dedi Sibel.

“Benim davulumun prize ihtiyacı yok,” dedi Erkan, gururla. “Benim davulum Hititlerden beri prizsiz çalışıyor.”

“Hititler düğünde halay çekmezdi,” dedi Sibel. “Benim orgumda iki yüz kırk ritim var.”

“Davulda bir ritim var. Doğru olanı.”

Düğünün ilk saati, Çorum tarihine “Büyük Ses Savaşı” olarak geçti. Sibel bir halay ritmi başlattığında, Erkan aynı halayın üstüne iki tempo hızlı bir davul vurdu. Erkan bir zeybek açtığında, Sibel orgdan tam üstüne, telaşlı bir roman havası bastı. Halay başı Rıza Bey, mendilini sallarken iki ritim arasında kalıp iki kez ters yöne döndü ve bir kez de pastaya yaslandı. Gelin ağlamaya başladı; sonradan anlaşıldı ki gülmekten.

Düğün fotoğrafçısı bu sırada iki saattir aynı kareyi çekmeye çalışıyordu: gelin ve damat, arkalarında süslü bir kalp. Her deklanşörde ya Erkan’ın tokmağı ya Sibel’in orgundan fırlayan bir klarnet efekti kareye giriyordu. Sonunda fotoğrafçı makinesini indirdi, bir sandalyeye oturdu ve bir tabak pilav istedi. Sonraki kırk dakika boyunca da kimse onu oradan kaldıramadı.

Damat ise durumu kendi yöntemiyle çözmeye çalıştı. Önce Erkan’ın yanına gidip “Abi, biraz kısar mısın?” dedi. Erkan ona davulun nasıl kısılacağını sordu. Damat bunu düşündü ve cevap bulamadı. Sonra Sibel’in yanına gidip aynı şeyi rica etti. Sibel sesi kıstı; Erkan bunu bir zafer olarak algılayıp daha da hızlı vurdu. Sibel sesi geri açtı. Damat masasına döndü ve gecenin geri kalanını eşinin elini tutarak, olayları bir doğa belgeseli izler gibi izleyerek geçirdi.

Sonunda salonun en yaşlı misafiri, gelinin büyükannesi seksen dört yaşındaki Saniye Hanım, bastonunu sahnenin kenarına vurdu. Salon yeniden sustu.

“Ben davul isterim,” dedi Saniye Hanım. Erkan zafer dolu bir gülümsemeyle Sibel’e baktı. “Ama,” diye ekledi Saniye Hanım, “orgdaki kız daha güzel. Siz ikiniz anlaşın. Yoksa ikinizi de leblebi fabrikasına gönderirim.”

Leblebi fabrikasına gönderilmenin ne anlama geldiğini kimse bilmiyordu, ama herkes çok korktu.

Ateşkes

Bir sonraki parçada ilk kez birlikte çaldılar. Sibel orgdan sade bir halay ritmi kurdu, Erkan onun üstüne, tam zamanında, bir tokmak vurdu. Sonra bir tane daha. Salon bir anda ayağa kalktı. Halay, salonun bir ucundan öbürüne, oradan kapıya, oradan otoparka kadar uzadı. Rıza Bey ve Hacer Hanım, otuz yıl sonra ilk kez, aynı halayda, yan yana el ele tutuşmak zorunda kaldılar ve ikisi de bunu karşı tarafın kabahati olarak kayda geçirdi.

Sibel çalarken göz ucuyla Erkan’a baktı. Adam davulu döverken gözlerini kapatıyordu ve kollarındaki damarlar ritimle birlikte şişip iniyordu. Sibel dördüncü halayda bir tuşu kaçırdı. Hayatında ilk kez.

Erkan bunu fark etti ve sırıttı. Sibel ona dilini çıkardı. Erkan bir sonraki vuruşu yanlış yere indirdi. O da hayatında ilk kez.

Gece yarısı düğün bittiğinde ikisi de terden sırılsıklamdı. Gelin ikisine birer kutu leblebi ve birer tabak pilav verdi, çünkü Çorum’da düğün parası leblebisiz ödenmez. Sibel orgunu eski beyaz minibüsüne yükledi, kontağı çevirdi. Minibüs bir öksürdü, bir hıçkırdı ve sonsuz bir sessizliğe gömüldü.

“Akü,” dedi Erkan, arkasından. Davulu sırtındaydı.

“Biliyorum akü olduğunu.”

“Kablom var.”

“Arabanın kablosu mu, yoksa davulunun kablosu mu? Ha, unuttum, davulun prize ihtiyacı yoktu.”

Erkan güldü. Bu, Sibel’in onun kahkahasını ilk duyuşuydu ve korkunç derecede çekici bir kahkahaydı.

Erkan davulunu minibüsün yanına bıraktı, kollarını kavuşturdu. “Bak,” dedi, “akü bitti, araba bitti, düğün bitti. Ama bizim kavgamız bitmedi. Bunu otoparkta mı halledeceğiz?” Sibel ona uzun uzun baktı. “Senin davulun benim orguma yaslanmışken mi?” Erkan aşağı baktı; gerçekten de davul, kendiliğinden, orgun kasasına yaslanmıştı. İkisi birden güldü. “Bunu ben yapmadım,” dedi Erkan. “Davulun da bir iradesi var,” dedi Sibel. “Hititlerden beri.”

Demo tuşu

Kablolar işe yaramadı. Erkan’ın arabasının aküsü de, belli ki, bütün gece davul sesinden etkilenmişti. Çekici bir saat sonra gelecekti. Otoparkta, gecenin serinliğinde, ikisi minibüsün arka kapısını açıp orgun yanına, yere serili battaniyenin üstüne oturdular ve düğün pilavını yediler.

“İtiraf edeyim,” dedi Erkan, ağzı doluyken. “Halay ritmin iyiydi.”

“İtiraf edeyim,” dedi Sibel. “Davulun benim orgumdan yüksek çıktı ve bu beni çok sinirlendirdi. Ama zeybekte gözlerini kapatışın… Onu sevdim.”

Erkan pilavı bıraktı. “Sen beni izliyor muydun?”

“Sen de bir tuşu kaçırdığımı fark ettin. Demek sen de izliyordun.”

Bir an sessizlik oldu. Otoparkın lambası vızıldadı. Uzakta, düğünden son ayrılan araba, kimse kalmamış olmasına rağmen, geleneğe saygıdan üç kez korna çaldı.

“Seni öpmek istiyorum,” dedi Erkan. “Ama orgunun başında bunu söylemek bana tehlikeli geliyor. Sen istemezsen…”

“İstiyorum,” dedi Sibel. “Ama yavaş. Bu gece yeterince hızlı tempo çaldık.”

Erkan ona doğru eğildi. Sibel ona doğru eğildi. Dudakları buluştu; pilav ve leblebi tadındaydı, bu da Çorum’da son derece romantik sayılırdı. İkinci öpücük daha uzundu. Üçüncüsünde Erkan’ın elleri Sibel’in belini buldu, Sibel’in elleri Erkan’ın ensesini ve Sibel onu kendine çekmek için biraz geriye yaslandı.

Tam o sırada sırtı orgun demo tuşuna bastı.

Gece yarısından sonra saat birde, Çorum’un boş bir düğün salonu otoparkında, eski beyaz bir minibüsün arkasından tam ses, iki yüz kırk ritimli bir orgun en coşkulu düğün marşı yükseldi. Salonun bekçisi pencereden kafasını uzattı. Çekici çağrılan oto servis, telefonun öbür ucunda “Abla, düğün mü devam ediyor?” diye sordu.

Sibel kahkahadan yere yığıldı. Erkan gülmekten nefes alamıyordu, ama yine de, elini davulunun tokmağına uzatıp marşın üstüne, tam zamanında, üç vuruş indirdi. Bum. Bum. Bum.

“Kapat şunu,” dedi Sibel, gözlerinden yaşlar akarken.

“Sen kapat, senin orgun.”

“Senin sırtın değdi!”

“Senin sırtın değdi, ben yalnızca destek verdim.”

Sibel uzanıp fişi çekti. Sessizlik, bir düğünden sonraki her sessizlik gibi, kulaklarında çınlayarak çöktü. Sonra Erkan’ın gömleğinin yakasını tuttu ve onu, bu sefer hiçbir tuşa değmeden, minibüsün içine çekti.

“Bu gece ritmi kim tutacak?” diye fısıldadı Erkan.

“Sırayla,” dedi Sibel ve minibüsün arka kapısını kapattı.

Çekici bir saat sonra değil, iki saat sonra geldi. Şoför minibüsün buğulanmış camlarına baktı, saatine baktı, bir kez daha buğulu camlara baktı ve kapıyı çalmadan önce, bir Çorumlu olarak gereken saygıyla, beş dakika daha bekledi.

Ertesi hafta Çorum’un bütün düğün salonlarının panolarına yeni bir afiş asıldı: “Erkan & Sibel – Davul ve Org. Kavga Ücretsizdir. Demo Tuşu Ekstra.”