Eski Datça’da Taş Avluda Söylenen Üç Renk

Leyla Erdem otuz dört yaşındaydı ve evliliğinin yedinci yılında, Eski Datça’nın taş sokaklarında, kocasına bir şey söylemek için tam on bir gün bekledi. On bir gün boyunca begonvillerin altında yürüdüler, Kargı koyunda yüzdüler, akşamları Nil’in seramik atölyesinde çamura dokundular. Ve on bir gün boyunca Leyla, Nil’in çamurlu ellerine, güneşte kızarmış omuzlarına, gülerken başını geriye atışına bakıp her gece aynı cümleyi dilinin ucunda tuttu.

Atölye, eski bir zeytinyağı deposunun serin, kireç kokulu loşluğundaydı. İlk akşam Nil, Leyla’nın arkasına geçmiş, ellerini onun ellerinin üstüne koymuş ve çarkın üstündeki çamuru birlikte yükseltmişlerdi. “Bastırma,” demişti Nil, kulağının dibinde. “Çamur zorlanmayı sevmez. Onu dinle; nereye gitmek istediğini o söyler.” Leyla o gece bir çanak bile yapamamıştı, çamur iki kez çökmüştü. Ama sırtındaki o sıcaklığı, kulağına değen nefesi ve kendi kalbinin çarkla aynı hızda dönüşünü günlerce unutamamıştı.

Cem otuz altı yaşındaydı; sakin, düzenli, haritaları katlarken bile köşeleri birbirine denk getiren bir adam. Leyla onu bütün kalbiyle seviyordu. Sorun da buydu. Arzusunun onu incitmesinden, aralarındaki o güvenli, sıcak dengeyi bozmasından korkuyordu. Biseksüel olduğunu Cem evlenmeden önce biliyordu; hatta bunu, hiçbir şeyi değiştirmeyen bir bilgi gibi, kolayca kabullenmişti. Ama bilgi bir şeydi, istek başka bir şey.

On ikinci akşam, kiraladıkları taş evin avlusunda, yaseminlerin altında, Leyla şarap kadehini masaya bıraktı. “Sana bir şey söyleyeceğim,” dedi. “Hayır dersen, bu konu kapanır. Söz veriyorum.”

Bir evlilikte en zor cümle hangisidir?

Cem kadehini bıraktı, ona döndü. Bekledi. Leyla derin bir nefes aldı ve söyledi; Nil’i, atölyeyi, on bir gündür taşıdığı o sıcak, utangaç, ısrarlı merakı. Sözcükler ağzından çıktıkça yüzü yandı, elleri titredi. Bitirdiğinde avluya bir sessizlik çöktü; yalnızca uzakta bir motor sesi, bir de duvarın üstünde cırcır böceklerinin bitmeyen şarkısı.

Cem hiçbir şey söylemedi. Ayağa kalktı, içeri girdi. Leyla’nın kalbi düştü. Sonra Cem elinde katlanmış bir kâğıtla geri geldi ve kâğıdı masanın üstüne, onun önüne koydu.

“Bunu üç gün önce yazdım,” dedi. “Sana göstermeye cesaret edemedim.”

Leyla kâğıdı açtı. Cem’in düzgün, köşeleri denk el yazısıyla bir başlık vardı: “Eğer Leyla isterse.” Altında maddeler: “Önce Nil’e ikimiz birlikte soracağız. Nil’in hayırı, tartışmasız hayırdır. Yeşil: devam. Sarı: yavaşla, konuşalım. Kırmızı: herkes durur, kimse neden diye sormaz. Kimse kendini dışarıda hissetmeyecek. Sabah kimse kaçmayacak.”

Leyla başını kaldırdı, gözleri dolmuştu. “Sen… ne zamandan beri?”

“Atölyedeki ikinci akşamdan beri,” dedi Cem. “Nil sana çarkı nasıl çevireceğini gösterirken senin yüzüne baktım. Seni hiç öyle görmemiştim. Ve fark ettim ki onu kıskanmıyorum. Seni öyle görmek istiyorum.” Durdu, utangaç bir gülümsemeyle ekledi: “Bir de… Nil’den ben de hoşlanıyorum. Bunu da yazmam gerekiyordu ama o maddeyi beş kere sildim.”

Bir soru iki kişi tarafından nasıl sorulur?

Ertesi akşam Nil’i yemeğe çağırdılar. Otuz üç yaşındaydı; İzmir’den Datça’ya taşınalı dört yıl olmuştu. Kısa saçlı, çatık kaşlı, sesi sigara içmediği hâlde hafifçe pürüzlü bir kadındı. Avluya girdiğinde masada üç tabak, üç kadeh ve Cem’in o katlanmış kâğıdı vardı.

Konuşmayı Leyla başlattı, Cem tamamladı. Hiçbir şeyi süslemediler, hiçbir şeyi gizlemediler. Nil dinledi; yüzünde ne şaşkınlık vardı ne utanç, yalnızca dikkatli, sakin bir merak. Sonra kâğıdı aldı, maddeleri tek tek okudu, bir kalem istedi.

“Bir madde ekleyeceğim,” dedi ve yazdı. Kâğıdı onlara çevirdi. En alta, eğri büğrü harflerle: “Nil yarın sabah kahvaltıyı hazırlar. Pazarlık yok.”

Leyla güldü, Cem de. Gerginlik, bir çömleğin fırından çıktıktan sonra çıkardığı o ince çınlama gibi, havada titreyip dağıldı.

“Bu evet mi?” diye sordu Leyla.

Nil kadehini kaldırdı. “Bu evet. Ama bir şey daha söyleyeyim, dürüst olmak lazım.” Bakışlarını önce Leyla’ya, sonra Cem’e çevirdi. “İkinizden de hoşlanıyorum. Ayrı ayrı. Bu sizi korkutmuyor mu?”

“Bizi korkutan,” dedi Cem, “bunu hiç sormamış olmaktı.”

Sonra, kadehler yeniden dolarken, sınırları bir kez daha, bu kez üçü birlikte konuştular. Nil renkleri beğendi ama bir şey sordu: “Biri renk söyleyemeyecek kadar şaşırırsa?” Leyla elini masaya koydu, iki kez hafifçe vurdu. “O zaman bu. İki vuruş, dur demek.” Cem, on iki gecedir ikisinin uyuduğu odanın değil, üst kattaki misafir odasının kullanılmasını istedi; Leyla bunu anladı ve hemen kabul etti. Nil ise yalnızca bir şeyi açıkça söyledi: “Yarın sabah biriniz pişman olursa, bunu benden saklamayın. Kırılmam. Ama saklanırsa kırılırım.” Üçü de söz verdi ve söz, yaseminlerin altında, üç kadehin aynı anda çınlamasıyla mühürlendi.

Yeşil, sarı ve kırmızı bir gecede nasıl söylenir?

Evin üst katındaki misafir odası, kalın taş duvarları ve denize bakan tek penceresiyle serindi. Leyla mumları yaktı; ışık badanalı tavanda titreşti. Bir an üçü de kapının eşiğinde, birbirlerine bakarak, ne yapacaklarını bilmeden durdular. Sonra Nil güldü ve “Bu kadar ciddi olmayın, bir tören değil bu,” dedi ve gerginliği yine o kırdı.

Önce Leyla ile Nil öpüştü; temkinli, meraklı, sonra giderek daha cesur. Cem pencerenin yanında, ay ışığının içinde durup izledi ve Leyla gözlerini açtığında onun yüzünde kıskançlık değil, derin, neredeyse şaşkın bir hayranlık gördü. Leyla ona elini uzattı. “Gel,” dedi. Cem geldi.

Dokunuşlar çoğaldı, birbirine karıştı. Kimin elinin kimin teninde olduğu, kimin nefesinin kimin boynuna değdiği bir süre sonra önemsizleşti. Bir ara Cem durdu, nefesi kesik kesik, “Sarı,” dedi. Üçü de hemen durdu. Leyla onun yüzünü avuçlarına aldı. “Ne oldu?” Cem başını iki yana salladı, gözleri ıslaktı. “Hiçbir şey kötü değil,” dedi. “Sadece… çok güzel. Bir dakika nefes almam lazım.” Nil onun alnından öptü, Leyla elini tuttu ve üçü, mumların ışığında, bir süre hiçbir şey yapmadan öylece yattılar, birbirlerinin kalp atışlarını dinleyerek.

“Yeşil,” dedi Cem sonra, gülümseyerek.

Ve gece, taş duvarların arasında, üç nefesin ritmine uyarak, yavaş yavaş derinleşti. Kimse dışarıda kalmadı; Leyla bunu, her an, her dokunuşta yeniden kontrol etti ve her seferinde iki çift gözün kendisine aynı cevabı verdiğini gördü. Mumlar bir bir söndü. Pencereden giren deniz rüzgârı, son alevi de nazikçe alıp götürdü.

Sabah Leyla, mutfaktan gelen bir tavanın cızırtısıyla uyandı. Nil, Cem’in gömleğini giymiş, ocağın başında menemen yapıyordu. Cem avluda masayı kuruyor, üç fincanı, üç tabağı, üç çatalı köşeleri denk gelecek biçimde diziyordu.

Leyla kapı pervazına yaslanıp ikisini uzun uzun izledi. Sonra masaya, Cem’in kâğıdının durduğu yere baktı. Biri gece, mumların sönmesinden sonra, en alta yeni bir madde eklemişti. Kimin el yazısı olduğu belli değildi; belki üçünündü.

“Bir dahaki sefere, kimse sormaktan korkmayacak.”