Pokut Yaylasında Dolunaydan Sonraki Üçüncü Gece

Yetmiş sekiz yaşındaki bir kadının gözlerinin, bir fotoğrafın içinden sana bakması mümkün değildir; ama Hatice Nine ahırın eşiğinde, elinde çay bardağıyla gülümserken, fotoğraftaki ikinci kurdun gözleri tam da onunkilerdi. Elimdeki baskı titredi, kırmızı ışığın altında kanlı bir yaprak gibi.

“Korkma,” dedi nine, bardağı tezgâhın kenarına bırakarak. “Yaşlı bir kurt, genç bir kızın fotoğrafını ısırmaz.”

“Siz…” Sesim çatladı. “Siz de mi?”

“Ben de.” Ahırın içinden ekşi kimyasal kokusunu kokladı, burnunu kırıştırdı. “Bu ne pis koku kızım. Hadi çık dışarı. Anlatacaklarım var, ama bu kokuda değil.”

Bir soyun sırrı bir bardak çayla anlatılır mı?

Hatice Nine’nin sobasının başında, mısır ekmeği ve tereyağıyla, bir saat boyunca anlattı. Sesi her zamanki gibi düzdü, sanki bana bir hamsi buğulama tarifi veriyormuş gibi.

Kurtbaşı soyu, yüzyıllardır bu yaylalarda yaşıyordu. Dolunayın üç gecesinde değişiyorlardı; ne bir dakika önce ne bir dakika sonra. Değiştiklerinde akılları başlarında kalıyordu, sadece bedenleri başkalaşıyordu. Kimseye zarar vermemek, soyun ilk kuralıydı. İkinci kural ise yaylayı korumaktı: kaybolan çobanları, ayının yolunu kestiği kuzuları, sisin içinde yolunu şaşıran yabancıları.

“Yaman’ın babası benim yeğenimdi,” dedi. “O öldüğünde Yaman on dokuzundaydı. O günden beri yaylada tek genç kurt o. Ben artık yaşlandım, ancak arkadan gelirim.”

“Dolunay gecesi beni eve o getirdi,” dedim. “Siz de arkamızdaydınız.”

“Arkanızdaydım.” Gözlerini kıstı. “Seni korumak için değil kızım. Onu korumak için.”

“Onu mu? Benden mi?”

Hatice Nine tespihini masaya bıraktı. “Yıllar önce Yaman bir kızı sevdi. Trabzonlu bir öğretmen, yirmi beş yaşında. Bir dolunay gecesi kız onu gördü, değişirken. Bağırdı, kaçtı, bir daha yaylaya çıkmadı.” Durdu. “Yaman o kışı ormanda geçirdi. Konuşmadı. Ben onu bir daha öyle görmek istemiyorum.”

Sobanın içinde odun çatırdadı. Dışarıda sis yeniden toplanıyordu, pencereyi yavaş yavaş beyaza boyuyordu.

“Ben kaçmadım,” dedim alçak sesle.

“Biliyorum.” Nine gülümsedi. “Sen kurdun peşinden gittin. Bu yaylada bunu yapan ilk insan sensin.” Uzanıp elimi tuttu; avucu kuru ve sıcaktı, Yaman’ınki gibi. “Ama şunu bil İlke. O sana her şeyi anlattığında, bir karar vereceksin. Ve o karar senin olmalı. Ona acıdığın için değil. Onu istediğin için.”

Üç gece beklemek bir insanı ne kadar değiştirir?

Dolunayın ikinci ve üçüncü gecesinde kapıyı üç kez kilitledim. Sadece Hatice Nine’ye verdiğim söz için değil; Yaman’ın istediği için. Pencerenin önünde oturup sisi izledim. Gece yarısı uzaklardan bir uluma geldi, sonra ikincisi, daha yaşlı ve kısık. Yatağımda uzanırken, kurdun gövdesinin bacağıma dayandığı o anı düşündüm; o tanıdık sıcaklığı. Şimdi nereden tanıdığımı biliyordum.

Gündüzleri yaylada dolaştım, makinem omzumda ama deklanşöre neredeyse hiç basmadan. Yaşlı yaylacıların anlattıklarını yeni bir kulakla dinledim. Biri, gençken sisin içinde kaybolduğunu ve bir kurdun onu sabaha kadar ateş gibi sıcak gövdesiyle ısıttığını anlattı. Bir başkası, ayının saldırdığı sürüsünü kurtaran gri bir kurttan söz etti; ertesi gün Yaman’ın babasını kolunda sargıyla gördüğünü, kimsenin bir şey sormadığını.

“Bu yaylada herkes biliyor mu?” diye sordum Hatice Nine’ye bir akşam.

“Herkes bilir,” dedi. “Kimse söylemez. Yayla böyledir kızım. Sis gibi. Her şeyi örter ama hiçbir şeyi yok etmez.”

Üç gün boyunca kapımın önüne bal kavanozu gelmedi. Bunun yerine, üçüncü sabah eşikte bir kayın yaprağı buldum. Üzerinde, bir bıçak ucuyla kazınmış tek bir kelime: “Bu gece.”

O akşam güneş Kaçkarların arkasına batarken, en kalın kazağımı giydim, saçımı açık bıraktım ve makinemi evde unuttum. Bilerek.

Yaman’ın kulübesi ormanın tam kenarındaydı; kütük duvarlar, taş bir baca, pencerelerinde gaz lambasının turuncu ışığı. Kapıyı çalmadan önce açıldı. Otuz iki yaşındaki Yaman eşikte duruyordu, siyah bir kazakla, saçları yeni yıkanmış, ıslak. Kolundaki çizik neredeyse tamamen iyileşmişti.

“Geldin,” dedi. Sesi, şaşırmaktan korkan biri gibiydi.

“Söz vermiştin,” dedim. “Her şeyi anlatacaktın.”

Yaman kenara çekildi. İçerisi sıcaktı; şöminede kayın odunu yanıyor, duvarlarda kurutulmuş kekik ve ıhlamur demetleri asılı, rafta sıra sıra bal kavanozları amber gibi parlıyordu.

Gerçeği bilerek seçmek, korkudan güçlü müdür?

Ateşin önündeki koyun postuna oturduk. Yaman anlattı; Hatice Nine’nin anlattıklarını, ve daha fazlasını. Değişirken nasıl hissettiğini: önce ateş, sonra bir genişleme, sonra dünyanın kokularının bir anda katlanarak üstüne çökmesi. Kurt hâlindeyken yaylanın her taşını, her insanın kokusunu tanıdığını.

“Seni üç hafta önce, geldiğin gün tanıdım,” dedi, ateşe bakarak. “Kokundan. Film kimyasalı, lavanta sabunu ve bir de altında, sadece sana ait bir şey. Sıcak taş gibi.” Yüzünü bana çevirdi. “O gece beni takip ettiğinde ne hissettiğimi bilemezsin, İlke. Hayatımda ilk kez biri benden kaçmadı.”

“Beni korkutmaya çalışıyor musun şimdi?”

“Hayır. Sana seçme şansı vermeye çalışıyorum.” Ellerini dizlerine koydu, sanki onları zapt ediyormuş gibi. “Her ay üç gece başka bir şey olacağım. Seni o gecelerde göremem. O gecelerde yanımda olamazsın. Ve bir gün, belki, sana bir şey olursa, ben kendimi affetmem. Bunları bil. Ondan sonra karar ver.”

Ateşin içinde bir odun çöktü, kıvılcımlar bacaya doğru savruldu. Dışarıda ay, artık tam değil, kenarından hafifçe yenmiş, sisin üstünde soluk bir dilim gibi asılıydı.

Yirmi altı yaşındaydım ve hayatımda hiçbir kararı bu kadar açık gözle vermemiştim. Aslında kararımı çoktan vermiştim. Ama onun bunu duymaya ihtiyacı vardı.

“Yaman,” dedim. “Ben kurtları fotoğraflamak için buraya geldim. Bir tanesini sevmek için değil. Ama seviyorum. Ve bunu, her şeyi bilerek söylüyorum. Ayın üç gecesi kapımı kilitlerim. Kalan yirmi yedi gecesi ise senin.”

Yaman bir an kıpırdamadı. Sonra yüzünü ellerinin arasına aldı ve uzun, titrek bir nefes verdi; o nefeste sanki yıllardır taşıdığı bir kış vardı.

“Emin misin?” dedi, başını kaldırmadan.

“Bana bir kere daha sorarsan,” dedim, “seni ben öperim.”

Güldü; derinden, kırık, inanamayan bir gülüş. “Soruyorum o zaman.”

Onu öptüm. Bu kez kendini tutmadı. Elleri belime, sırtıma, saçlarıma gitti; açlıkla ama özenle, sanki elindeki şey kırılabilirmiş ve o da bunun farkındaymış gibi. Teni ateş gibiydi. Kazağımı ben çıkardım; şöminenin ışığı kollarıma, omuzlarıma turuncu gölgeler düşürdü. Yaman bir an sadece baktı, gözleri bal sarısı, sonra bir an, çok kısa bir an, amber.

“Gözlerin,” diye fısıldadım.

“Korkuttu mu?”

“Hayır.” Avucumu yanağına koydum. “Beni gördüğünü gösteriyor. O kadar.”

Koyun postu tenimizin altında yumuşak ve sıcaktı, kayın odunu tatlı bir dumanla tütüyordu. Yaman her dokunuşta önce bir soru fısıldadı, ben her seferinde bedenimi ona biraz daha yaklaştırarak cevap verdim. Nefesi kulağımda, boynumda, omzumda; benim parmaklarım onun sırtında, kaslarının altında kıpırdayan o tanımadığım, vahşi ama sadık güçte.

Gaz lambası bir ara söndü. Kimse yakmadı. Şöminenin ışığı yeterdi; ve sonra, o da kora dönüştüğünde, sadece ikimizin nefesi ve dışarıda, ormanın derinliklerinden gelen bir baykuşun sesi kaldı.

Sabaha karşı uyandığımda Yaman’ın kolu belimdeydi, nefesi ensemde, sakin ve düzenli. Pencereden sis süzülüyordu; ama bu sabah sis, beyaz değil, gül rengiydi.

Kapıdan bir tıkırtı geldi. Yaman bir anda uyandı, kokladı, sonra gevşedi.

“Nine,” dedi uykulu bir sesle. “Kahvaltı getirmiş. Ve…” Burnunu kırıştırdı. “Bir de eski bir zarf. Sandığından çıkarmış. Kâğıdın kokusu buralı değil. Kuru taş, volkan külü. Kapadokya.”

Kapıyı açtığımda eşikte bir tepsi duruyordu: mısır ekmeği, peynir, bal. Ve tepsinin kenarında sararmış, mühürlü bir zarf. Üzerinde zarif, eski moda bir el yazısıyla iki kelime: “Taş Saray.”

Zarfın arkasında, Hatice Nine’nin titrek harfleriyle bir not vardı: “Kızım, bu soyun tek sırrı biz değiliz. Dolunay sana bir şey anlattıysa, yeni ay da başka bir şey anlatacak. Bu mektubu yirmi yıl önce yirmili yaşlarında bir adam getirdi. Geçen yıl onu görenler, bir gün bile yaşlanmadığını söylüyor.”