Ringin Köşesinde Sırasını Bekleyen Aşçıbaşı

Şule Demirci’nin boks salonunun kapısında, ayakkabıların çıkarıldığı yerin hemen üstünde, el yazısıyla yazılmış ve plastikle kaplanmış bir kâğıt asılıydı. Üç kural vardı üstünde. Bir: Bandajsız ringe çıkılmaz. İki: Salonda kimse kimseyi küçümsemez. Üç: Hoca, üyelerle görüşmez.

Üçüncü kuralı Şule kendisi için yazmıştı. Otuz üç yaşındaydı, yedi yıl milli takımda boks yapmış, bir omuz sakatlığından sonra Alanya’ya dönüp kalenin eteklerindeki Tophane mahallesinde, eski bir tersane deposunu salona çevirmişti. Salonun büyük pencerelerinden liman, tersane kalıntıları ve Kızıl Kule görünürdü. Üyelerinin çoğu otel çalışanlarıydı; garsonlar, resepsiyonistler, cankurtaranlar. Sezonun stresini torbaya vurmaya gelirlerdi.

Okan Yurt, mart ayının başında geldi. Otuz sekiz yaşındaydı ve sahil yolundaki büyük otellerden birinin aşçıbaşıydı. Ellerinde yanık izleri, kollarında bıçak kesikleri, yüzünde bir boksörden çok bir şairi andıran dalgın bir ifade vardı.

“Neden boks?” diye sordu Şule, kayıt formunu uzatırken.

Okan omuz silkti. “Mutfakta sinirlenince tavaya vuruyorum. Tavalar pahalı.”

Gardını kaldırmayan adam

Okan berbat bir boksördü. İlk hafta Şule bunu açıkça söyledi; ikinci hafta da. Okan yumruk atmayı çabuk öğrendi ama gardını kaldırmayı bir türlü öğrenemedi. Kombinasyonları ezberliyor, torbaya güzel vuruyor, ama ringde, eşleştirildiği herhangi bir rakibin karşısında, sol eli hep aşağıda kalıyordu. Yüzü hep açıktı.

“Gardın,” dedi Şule, beşinci kez, ringin ipine yaslanıp. “Elini kaldır. Yüzünü koru.”

“Unutuyorum,” dedi Okan.

“Nasıl unutursun? Biri sana vuruyor!”

Okan kaskının altından ona baktı, hafifçe gülümsedi. “Mutfakta yirmi yıl, hiçbir şeyden korunmadan çalıştım. Fırının ağzına elimi sokuyorum, bıçağın önüne parmağımı koyuyorum. Galiba korunmayı bilmiyorum.”

Şule bir şey demedi. Ama o akşam, salonu kapatırken, Okan’ın sözü kafasında dönüp durdu. Korunmayı bilmiyorum. O ise yedi yıl boyunca yalnızca korunmayı öğrenmişti. Ringde de, ringin dışında da. Sakatlanıp milli takımdan ayrıldığında yanında kimse yoktu; bu yüzden bir daha kimseyi yanına yaklaştırmamıştı. Üçüncü kural bu yüzden vardı.

Okan haftada dört gün geldi. Her antrenmandan sonra çantasından küçük bir kap çıkarır, salonun girişindeki tezgâhın üstüne bırakırdı. Bir gün mercimek köftesi, bir gün zeytinyağlı enginar, bir gün tahinli kabak tatlısı. Kabın üstünde hiçbir not olmazdı. Şule ilk haftalarda kapları dokunmadan geri verdi. Sonra bir akşam, çok yorgun olduğu bir akşam, enginarı yedi. Bir daha geri vermedi.

Bir nisan akşamı, cankurtaran Emir’le yaptığı hafif bir sparingde, Okan sol eli yine aşağıdayken bir kroşe yedi. Kaşının üstü açıldı, ince bir kan çizgisi gözüne doğru indi. Emir panikledi, özür diledi. Okan gülüyordu.

Şule ilk yardım çantasını kaptı, onu ringin köşesindeki tabureye oturttu. Pamuğu, kaş bandını çıkardı. Okan’ın yüzüne bu kadar yakından ilk kez bakıyordu: gözlerinin kenarındaki ince çizgiler, sakalındaki tek tük beyazlar, alnındaki eski bir yanık izi. Pamuğu kaşına bastırdığında Okan gözlerini kapatmadı. Ona baktı.

“Acıyor mu?” diye sordu Şule.

“Hayır,” dedi Okan. “Ellerin soğuk.”

Şule bandı yapıştırdı, geri çekildi. Elleri titriyordu ve bunun soğukla ilgisi yoktu. O gece salonu kapattıktan sonra kapının önünde bir süre durdu, üçüncü kurala baktı. İlk kez, kendi yazdığı bir kuralı okurken içinden bir şeyin itiraz ettiğini duydu.

Nisan sonunda Şule bir şey fark etti. Okan’ın gardı, yalnızca onunla çalıştığında kalkıyordu. Ellerine lapa taktığında, karşısına geçtiğinde, Okan’ın sol eli hep yerindeydi, çenesinin hemen önünde, kusursuz. Başka biriyle ringe çıktığında ise yine düşüyordu.

“Benimle neden gardını kaldırıyorsun?” diye sordu bir akşam, antrenmandan sonra, bandajlarını çözerken.

Okan bandajını sarmaya devam etti, başını kaldırmadı. “Çünkü senden korkuyorum.”

“Benden mi?”

“Senin vuracağından değil.” Okan bandajı çantasına koydu, ona baktı. “Bir şey hissetmekten. Sana yaklaşmaktan. Seninle ringdeyken içimde bir şey kalkıyor, gard gibi. Başkalarıyla öyle bir şey yok. Onlar vursa ne olur? Morarır, geçer.”

Salonda başka kimse yoktu. Pencereden limanın ışıkları görünüyordu; Kızıl Kule, sarı projektörler altında, tuğla tuğla parlıyordu. Şule kapıdaki kâğıda baktı. Üçüncü kural.

“Kuralımı biliyorsun,” dedi.

“Biliyorum.” Okan kalktı, çantasını omzuna aldı. “Üyeliğim otuz bir mayısta bitiyor. Gece yarısı. Yenilemeyeceğim.”

Şule’nin göğsünde bir şey sıkıştı. “Neden?”

“Çünkü üye olduğum sürece senin kuralını çiğnemene sebep olmak istemiyorum. Ve üye olmadığım gün, sana bir şey sormak istiyorum. Cevabın hayırsa, bir daha gelmem. Kap da gelmez.” Gülümsedi, kapıya yürüdü. “Ama enginarı özleyeceğini biliyorum.”

Gece yarısından sonra

Mayıs uzun geçti. Okan gelmeye devam etti, her antrenmanda gardı yine yalnızca onunla kalktı, kaplar yine tezgâhın üstünde belirdi. Ama ikisi de o akşamki konuşmayı bir daha açmadı. Şule bazı geceler, eve dönerken kalenin yokuşunda durup aşağıdaki otellere, sahil yolunun ışıklarına bakıyor, hangi mutfakta, hangi ocağın başında olduğunu merak ediyordu. Sonra kendine kızıyor, yürümeye devam ediyordu. Bir kural koymak kolaydı; onu bozmak için bir sebebin, yıllardır içinden kaçtığın bir korkudan daha güçlü olması gerekiyordu.

Otuz bir mayıs gecesi Şule salonu her zamankinden geç kapattı. Son üye saat dokuzda çıktı. Şule ringin köşesinde oturdu, ipe yaslandı, saatine baktı. On bir. On bir buçuk. Kendine kızdı: Ne bekliyordu? Bir kural, bir saat, bir adam. Yedi yıldır kimseyi beklememişti.

Saat on ikiyi beş geçe kapı çalındı.

Okan eşikte duruyordu. Spor çantası yoktu; üstünde temiz bir gömlek, elinde bir kap. “Üyeliğim beş dakika önce bitti,” dedi. “Artık üye değilim. Sorabilir miyim?”

Şule ayağa kalktı, kapıya yürüdü. Kalbi, bir maçın son raundundaki gibi çarpıyordu. “Sor.”

“Seninle bir gece geçirmek istiyorum. Ringde değil. Gardsız. Ama yalnızca sen de istersen. Hayır dersen, bu kabı bırakır giderim; içinde senin en sevdiğin enginar var, ödeşmiş oluruz.”

Şule kaba baktı. Sonra Okan’a. Sonra kapıdaki kâğıda. Uzandı, kâğıdı duvardan çekip aldı. Plastik kaplamasıyla birlikte ikiye katladı.

“İstiyorum,” dedi. “Ama sen bir şeyi bil. Ben korunmayı biliyorum, indirmeyi bilmiyorum. Bunu bana sen öğreteceksin.”

Okan kabı tezgâha bıraktı, içeri girdi, kapıyı arkasından kapattı. Şule’nin ellerini aldı, bandajlarının hâlâ sarılı olduğunu fark etti. Yavaşça, tur tur, çözmeye başladı. Sargı bezi yere düştükçe Şule’nin parmakları açıldı; yumruk olmaya alışkın eller, ilk kez açık kaldı.

“Gardını indir,” dedi Okan alçak sesle.

Şule güldü, kısa, şaşkın. Sonra kollarını indirdi. Okan onun yüzünü avuçlarına aldı ve öptü; bir aşçının bir tadı ilk kez denediği gibi, dikkatle, sabırla, merakla. Şule onun gömleğinin yakasını tuttu, kendine çekti. Okan’ın elleri onun sırtında, yıllarca ip atlamaktan, torbaya vurmaktan sertleşmiş kasların üstünde gezindi; her düğüme, her sertliğe bir süre dokunup yumuşamasını bekledi.

Salonun ışıklarını Şule söndürdü. Yalnızca pencerelerden giren liman ışıkları kaldı; ringin kanvası, sarı ve gölgeli, bir sahne gibiydi. Minderler serildi, havlular yere düştü. Okan her adımda durdu, Şule’nin gözlerine baktı; Şule her seferinde başını salladı, bir keresinde “Evet, devam et,” diye fısıldadı, bir keresinde sadece onun elini kendi beline bastırdı. Yedi yıldır kimseye bu kadar yakın olmamıştı. Korkmadı. Dışarıda bir teknenin motoru limana girdi, dalgalar tersane taşlarına vurdu ve salonun içinde, ringin gölgesinde, ikisi de bir süre hiçbir şeyden korunmadılar.

Şafak söktüğünde Kızıl Kule pembeleşmişti. Şule pencerenin önünde, Okan’ın gömleğiyle, enginarı kaşıkla yiyordu. Okan minderin üstünde, yarı uykuda, onu izliyordu.

“Bu enginarda ne var?” diye sordu Şule. “Diğerlerinden farklı.”

“Portakal kabuğu,” dedi Okan. “Bir de biraz dereotu. Ama asıl fark, bunu salona gelirken değil, salondan çıkacağımı bilmeden yaptım. Cevabının ne olacağını bilmiyordum. Elim titriyordu doğrarken. Galiba o titreme de içine girdi.”

Şule güldü, kaşığı kabın kenarına bıraktı. Pencereden aşağıda balıkçılar ağlarını topluyor, ilk turist tekneleri iskeleden ayrılıyordu. Salon, gün ışığında bambaşka görünüyordu; aynı ip, aynı torbalar, aynı kanvas, ama hiçbir şey aynı değildi.

“Yeni bir kural yazmam lazım,” dedi Şule.

“Ne yazacaksın?”

Şule kâğıdı, katlanmış eski kuralı yerden aldı, çevirdi, arkasına kalemle yazdı ve duvara, eskisinin yerine astı. Okan kalkıp okumaya gitti.

Kâğıtta şunlar yazıyordu: Bir: Bandajsız ringe çıkılmaz. İki: Salonda kimse kimseyi küçümsemez. Üç: Hoca, eski üyelerle görüşür. Ama yalnızca biriyle.