Sekiz Yıl Sonra Tanıdığım Ses: Nabız’da Gece Yarısı

Tolga Şahin, sekiz yıl önce dizini paramparça eden o maçın gecesinden yalnızca tek bir şeyi net hatırlıyordu: acil serviste, ağrıdan bayılmak üzereyken kulağına “Bana bak, nefes al, buradayım” diyen bir kadın sesini. Otuz beş yaşındaki eski milli voleybolcu, o sesi Ataşehir’deki spor salonu Nabız’ın kapanış saatinde, kayıt masasının önünde yeniden duyduğunda elindeki dambılı neredeyse düşürüyordu.

Saat on bire geliyordu. Salonda son birkaç üye de soyunma odalarına çekilmiş, hoparlörlerden kısık bir elektronik müzik akıyordu. Havada kauçuk, metal ve okaliptüslü temizlik spreyi kokusu vardı. Kayıt masasında, mavi hemşire üniformasının üstüne bir mont geçirmiş, saçları dağınık bir topuzda, otuzlarının başında bir kadın duruyordu.

“Gece üyeliği var mı sizde?” diye sordu kadın. “Nöbetten çıkıyorum, uyuyamıyorum. Birisi buranın gece yarısına kadar açık olduğunu söyledi.”

“Yarım saatimiz var,” dedi Tolga. Boğazı kurumuştu. “Ama sizin için… kalabiliriz.”

Bir ses sekiz yıl sonra tanınabilir mi?

Kadının adı Aslı Güven’di. Otuz iki yaşında, Kozyatağı’ndaki bir devlet hastanesinin acil servisinde hemşire. Kayıt formunu doldururken Tolga onun ellerine baktı: kısa kesilmiş tırnaklar, işaret parmağında bir yara bandı, bileğinde dezenfektandan kurumuş bir deri. Sekiz yıl önce, o ışıkların altında, bu eller mi tutmuştu onun elini?

“Daha önce hiç spor salonuna gittiniz mi?” diye sordu, sesini profesyonel tutmaya çalışarak.

“Bir ara koşuya başlamıştım,” dedi Aslı. “Sonra nöbetler başladı. İnsan on altı saat ayakta kalınca koşmak saçma geliyor.” Durdu, ona baktı. “Ama artık bedenimi hissetmek istiyorum. Yorgun olduğunu değil, canlı olduğunu.”

Formun “acil durumda aranacak kişi” kısmına Aslı bir an baktı, sonra boş bıraktı. Tolga bunu gördü ama bir şey demedi. Kendi formunda da yıllardır o satır boştu; annesi Mersin’de, kardeşi Almanya’daydı ve bir zamanlar o satıra adını yazdığı takım arkadaşları artık başka şehirlerde başka hayatlar yaşıyordu.

“Ne tür bir antrenman istersiniz?” diye sordu. “Kardiyo mu, ağırlık mı?”

“Bana bir şey vurdurabilecek olanı,” dedi Aslı. “Bu gece bir hastamın ailesine haber verdim. Kötü haber. Ağlayamadım. Bir şeye vurmak istiyorum, ama kimseye değil.”

Tolga onun gözlerine baktı. Orada bir yorgunluk değil, bir taşkın gördü; set çekilmiş, uzun süre tutulmuş bir su.

“Önce ısınacağız,” dedi yumuşakça. “Sonra vuracaksınız. Söz.”

Tolga onu salonun boş köşesine, kürek makinesinin yanına götürdü. Duruşunu düzeltti; omuzlarını geri, göğsünü açık. Ona dokunmadan önce her seferinde sordu: “Omzunu tutabilir miyim?” “Belinizi düzeltebilir miyim?” Aslı her seferinde başını salladı, bir seferinde gülümsedi.

“Hep böyle soruyor musunuz?” dedi.

“Bir zamanlar bana da birisi sormuştu,” dedi Tolga. “Dizimi tutmadan önce. Acil serviste. Yarım bilinçliyken bile o soru bana iyi gelmişti.”

Aslı’nın elleri kürek kolunda durdu.

Peki Aslı o geceyi hatırlıyor muydu?

“Hangi hastane?” diye sordu Aslı yavaşça.

“Ankara. 2018 Mart’ı. Bir lig maçı. Ön çapraz bağ, menisküs, ne varsa.”

Aslı uzun süre konuşmadı. Hoparlörden gelen müzik bir şarkıdan ötekine geçti. Sonra güldü, ama gülüşünün altında başka bir şey vardı; şaşkın ve yumuşak bir şey.

“Stajyerdim,” dedi. “İlk haftamdı. Sen bağırmıyordun, onu hatırlıyorum. Herkes bağırır. Sen sadece tavana bakıp bir şarkı söylüyordun. Çok kötü söylüyordun.”

“Gençlik Marşı,” dedi Tolga.

“Gençlik Marşı!” Aslı elini ağzına kapattı. “Ve ben sana ‘Bana bak, nefes al’ dedim, çünkü başka ne diyeceğimi bilmiyordum. Sonra bütün gece nöbetçi doktora ‘Voleybolcu iyi mi?’ diye sordum. Ertesi gün seni ameliyata almışlardı.”

“Bir daha oynamadım,” dedi Tolga. “Ama bu salonu açtım. Bir sesin beni ayakta tuttuğunu hiç unutmadım.”

Saat on biri geçmişti. Son üye de çıkmış, soyunma odasının kapısı arkasından kapanmıştı. Tolga ana kapıyı kilitledi, ışıkların yarısını söndürdü. Salonun aynalı duvarlarında yalnızca ikisinin yansıması kaldı; metal barların üstünde gümüşi çizgiler, ağır kum torbasının hafifçe sallanan gölgesi.

“Kapatıyor musun?” diye sordu Aslı.

“Sana soruyorum,” dedi Tolga. “Gitmek istersen kapıyı açarım. Kalmak istersen, sana nasıl nefes alınacağını ben göstereyim bu kez.”

Ter ve sessizlik birbirine ne söyler?

Aslı kaldı. Montunu bir sehpanın üstüne attı. Tolga onu boks köşesine götürdü, ellerine bandaj sardı; parmak aralarından bileğe, bilekten avucuna, yavaş ve sıkı. Her turda göz göze geldiler.

“Vur,” dedi Tolga, torbayı tutarak.

Aslı vurdu. Önce çekingen, sonra daha sert. Sonra bütün gecenin, bütün nöbetlerin, kaybettiği hastaların, yetişemediği telefonların öfkesiyle. Torba her darbede tok bir ses çıkarıyordu. Terledi, nefesi hızlandı, saçları topuzundan döküldü. Sonunda durdu, iki elini dizlerine dayayıp soludu.

“Nasılsın?” diye sordu Tolga.

“Canlı,” dedi Aslı. Başını kaldırdı. Gözleri parlıyordu. “Çok canlı.”

Tolga bandajları çözmeye başladı. Avucundan bileğe, bilekten parmak aralarına. Parmakları onun teninde, ter ıslaklığında kayıyordu. Son turda durdu.

“Seni öpmek istiyorum,” dedi. “Ama bu senin salonun değil, benim. Ben burada patronum, sen ilk gecende bir üyesin. Bu sana bir baskı gibi gelirse…”

“Tolga,” dedi Aslı, sözünü keserek. “Ben her gece insanların hayatına dokunuyorum. Kimin bana ne zaman dokunacağına karar vermeyi çok iyi bilirim.” Ellerini onun yüzüne koydu, bandajlı parmaklarıyla. “Ve şu an, karar veriyorum. Evet.”

Öpüştüklerinde tenleri tuzlu, nefesleri sıcaktı. Aynalar onları sonsuz bir koridora çoğalttı; her yansımada biraz daha yakın, biraz daha bütün. Tolga onu minderli esneme alanına taşıdı; dizi hâlâ bazı geceler ağrırdı ama o gece hiçbir şey hissetmedi. Aslı onun dizindeki uzun ameliyat izini parmak ucuyla takip etti.

“Bunu biliyorum,” dedi fısıltıyla. “Bu dikişleri ilk ben temizledim.”

“O zaman bu bedenin hikâyesinde zaten varsın,” dedi Tolga.

Müzik bir yerde kendiliğinden sustu; salonun zamanlayıcısı gece yarısını vurmuştu. Işıkların geri kalanı da otomatik olarak söndü. Karanlıkta yalnızca acil çıkış tabelasının yeşil ışığı ve iki kişinin, artık aynı ritimde atan nefesi kaldı.

Sabah nöbeti kimin olacaktı?

Gece yarısından sonra, minderin üstünde, sırtları aynaya dönük oturmuş konuşmuşlardı. Aslı ilk ölen hastasını anlatmıştı; stajının üçüncü ayında, kimsenin elini tutmadığı yaşlı bir kadın. “O günden beri,” demişti, “kimseyi yalnız bırakmıyorum. Kendimi hariç.” Tolga, sakatlıktan sonraki ilk yılı anlatmıştı; koltuk değneklerini, kapıyı kimseye açmadığı ayları, bir sabah aynada kendine bakıp “Ya bir salon açarsan?” diye sorduğu anı.

“Ve açtın,” dedi Aslı.

“Açtım. Ama ilk kez bu gece, burada gerçekten birini ayakta tuttuğumu hissediyorum.”

Sabahın beşinde Aslı’nın telefonu çaldı. Hastane. Bir kaza, çok yaralı, herkes çağrılıyordu. Aslı minderden doğruldu, saçlarını hızla topladı, montunu giydi.

“Gitmem lazım,” dedi.

“Biliyorum,” dedi Tolga. Kalktı, dizini ovarak. “Seni bırakayım.”

Kapıya yürürken Aslı durdu, kayıt masasındaki formu aldı. Kalemi açtı ve “acil durumda aranacak kişi” satırına bir şey yazdı, sonra formu katlayıp Tolga’nın göğüs cebine soktu. “Sonra bak,” dedi. Tolga bakmadı; bakmaya cesaret edemedi. Kâğıdın kenarı cebinde, kalbinin hemen üstünde, sıcak bir kor gibi duruyordu.

Arabada konuşmadılar. Şafak, Ataşehir’in cam kulelerinin arasından mor ve turuncu sızıyordu. Hastanenin acil girişinde durduğunda Aslı kapıyı açtı, sonra durdu, ona döndü.

“Gece üyeliği,” dedi. “Aylık mı, yıllık mı?”

Tolga güldü. “Seninki ömür boyu. Bir şartla.”

“Ne?”

“Bir gün sen de benim nöbetime gel. Sabahın altısında, salon açılmadan. Sana sekiz yıl önce söyleyemediğim şeyi söyleyeyim.”

Aslı ambulans sirenlerinin arasına koşarken arkasına dönüp el salladı. Tolga onun kaybolduğu kapıya baktı; sonra torpidoyu açtı, yıllardır orada sakladığı, üstünde soluk bir hastane damgası olan taburcu kâğıdını çıkardı. Kâğıdın en altında, sekiz yıldır kimin yazdığını bilmediği, mavi tükenmez kalemle yazılmış tek bir satır vardı ve altındaki imza bu sabah ilk kez bir yüze kavuşmuştu.