Yüzüncü Bölüm Partisinde Çalan Kırk Yedinci İtiraf

Dört yıl önce, Kadıköy–Karaköy vapurunda bir yabancı bana kulaklığının tekini uzattı ve on yedi dakika boyunca aynı şarkıyı dinledik. Adını sormadım. Bunu, iki yıl önce, gece yarısı bir podcast’e anonim olarak itiraf ettim. Ve o gece, podcast’in yüzüncü bölüm partisinde, DJ o şarkıyı çalmaya başladığında elimdeki bardağı düşürdüm.

Otuz yaşındaydım, Moda’da bir yayınevinde editördüm ve partilere nadiren giderdim. Ama Zeynep Tuna’nın “Gece Yarısı İtirafları” yüzüncü bölümünü kutluyordu ve dinleyicilerden bazılarını, isimsiz bir davetiye ile, Yeldeğirmeni’ndeki eski bir matbaa binasının çatı katına çağırmıştı. Davetiyede sadece şu yazıyordu: Kırk yedinci bölüm. Sana bir borcum var. — Z.

Çatı katı, çıplak tuğla duvarlar, tavana gerilmiş peri ışıkları ve iki yüz kişinin ter, parfüm, ucuz şarap ve tütsü karışımı kokusuyla doluydu. Teras kapısı açıktı; dışarıda, çamaşır iplerinin ve su depolarının arasında insanlar sigara içip gülüşüyordu. Bardağım yerde, içindeki beyaz şarap tahta döşemeye yayılırken, köşedeki DJ masasının arkasındaki adama baktım.

Dört yıl önceki yabancı neden bu gece burada?

Kulaklıklarının tekini boynuna, öbürünü kulağına takmıştı. Koyu kıvırcık saçları, kısa bir sakal, kollarını dirseğe kadar sıvadığı siyah bir gömlek. Yüzünü tam göremiyordum; peri ışıkları ve sahne ışığının mor yansıması arasında gölgede kalıyordu. Ama başını şarkının ritmiyle hafifçe sallayış şekli, dudaklarının sözleri sessizce tekrarlayışı. Bunu biliyordum. Bunu dört yıl önce, Haydarpaşa’nın önünden geçerken, vapurun buğulu camında görmüştüm.

O gün yağmurdan kaçmış, ıslak saçlarla vapura binmiştim ve kulaklığımı evde unutmuştum. Yanımdaki adam, ben camdan martıları izlerken, tek kelime etmeden kulaklığının tekini uzatmıştı. Kablosu kısaydı; omuzlarımız neredeyse birbirine değiyordu. Şarkı bitince başa almış, bir daha, bir daha. Karaköy’de iskele görevlisi halatı attığında kulaklığı geri vermiş, “Teşekkür ederim” demiştim. O sadece gülümsemişti. Sonra kalabalık bizi iki ayrı yöne savurmuştu.

“Sena!” Zeynep kalabalığın arasından bana doğru geldi. Yirmi yedi yaşındaydı, mikrofon başında gece yarısı fısıldayan o sesin sahibi olduğuna inanmak zordu; kızıl saçları, yüksek sesli kahkahası, kolundaki küçük bir mikrofon dövmesi vardı. Yerdeki bardağa baktı, sonra bana, sonra DJ masasına. Gözlerinin içi güldü.

“Sen yaptın,” dedim. “Bunu sen yaptın.”

“Ben sadece bir davetiye gönderdim,” dedi Zeynep masum bir yüzle. “Bir de kırk yedinci bölümü dinleyip bana mesaj atan bir DJ’e, o itirafı yapan dinleyicinin kim olduğunu söylemedim. Kurallar böyle, gizlilik esastır. Ama ikinizi de aynı partiye davet etmemek için bir kural yok.”

“O beni biliyor mu?”

“Hayır,” dedi Zeynep. “Sadece itirafı biliyor. Bölümü dinlemiş ve bana tek bir cümle yazmış: ‘O vapurdaki benim. Ama kim olduğunu sormayacağım. Bilmesini istiyorsa gelir.'” Omzuma dokundu. “Gerisi senin. İstemiyorsan, arka kapı mutfakta. Kimse bilmez.”

Şarkı bitti. Adam başını kaldırdı ve salonun içinde, iki yüz kişinin arasında, gözlerimiz buluştu.

Bir şarkı bir kapıyı açar mı, yoksa kapatır mı?

Bakışını kaçırmadı. Ama tanıdığını da belli etmedi; dört yıl önce, vapurun penceresinden yüzüme bir an bakıp gülümsediği gibi, yalnızca bekledi. Bir sonraki şarkıya geçti, sesi yükseltti ve kalabalık dans etmeye başladı.

Ne yaptığımı düşünmeden terasa çıktım. Ekim gecesinin serin havası yüzüme çarptı. Aşağıda Yeldeğirmeni’nin dar sokakları, bir köpeğin havlaması, bir bakkal kepenginin gıcırtısı. Uzakta Haydarpaşa Garı’nın ışıklı kuleleri. Bir su deposunun arkasında, çamaşır iplerine asılı unutulmuş bir çarşafın rüzgârda dalgalandığı köşede durdum ve kalbimin yavaşlamasını bekledim.

Yavaşlamadı.

“On yedi dakikaydı,” dedi bir ses arkamdan. “Vapur yolculuğu. Ben de saymıştım.”

Döndüm. Teras kapısında duruyordu; içeriden gelen müziğin bası, arkasındaki camları hafifçe titretiyordu. Birine masayı devretmiş olmalıydı. Kulaklıkları hâlâ boynundaydı.

“Barlas,” dedi, elini uzatmadan. “Otuz üç yaşındayım. Dört yıldır o vapurda seni arıyorum. Bunu söylemesi çok tuhaf, biliyorum.”

“Sena,” dedim. Sesim titredi. “Otuz. Ve ben de seni arıyordum. Bunu da söylemesi çok tuhaf.”

Barlas güldü; kısa, rahatlamış bir kahkaha. Bir adım yaklaştı ve durdu. Aramızdaki mesafe, o gün vapurda aramızda kalan mesafeyle aynıydı: bir kulaklık kablosunun uzunluğu.

“Kırk yedinci bölümde bir şey söyledin,” dedi. “‘Keşke bir şey söyleseydim, keşke adını sorsaydım, keşke vapur hiç yanaşmasaydı.’ Ben o bölümü belki yüz kere dinledim. Senin sesini. Yüzünü hatırlıyordum ama sesini hiç duymamıştım. Vapurda konuşmamıştık.”

“Neden bana ulaşmaya çalışmadın? Zeynep’ten adımı isteyebilirdin.”

“Çünkü bu senin itirafındı,” dedi. “Benim değil. Bilmek isteyip istemediğine sen karar vermeliydin. Ben sadece şarkıyı çaldım. Gelirsen, gelirsin.”

Rüzgâr çarşafı aramıza savurdu, sonra geri çekti. İçeride biri Zeynep’in adını bağırıyor, kalabalık alkışlıyordu. Barlas cebinden telefonunu ve bir çift kablolu kulaklık çıkardı; eski, beyaz, kablosunun bir yeri bantla sarılmış.

“Aynı kulaklık,” dedi. “Atamadım.”

Tekini bana uzattı. Dört yıl önceki gibi.

On yedi dakikalık bir yolculuk bir geceye yeter mi?

Kulaklığı aldım ve taktım. Barlas telefonunda bir tuşa bastı ve o şarkı başladı; içeride çalan değil, kendi telefonundan, ikimize özel, yarım bir kulaklıktan. Kablonun kısalığı yüzünden ona yaklaşmak zorundaydım. Omzum omzuna değdi. Teni sıcaktı, gömleği ter ve tütsü kokuyordu. Bakır gibi bir koku, bir de nane.

“Bu sefer konuşabilir miyiz?” diye sordu, kulağıma eğilerek.

“Bu sefer,” dedim, “seni öpmek istiyorum. Eğer sen de istiyorsan.”

Barlas bana baktı. Peri ışıklarının yansıması gözlerinde küçük, altın noktalar gibiydi. “Dört yıldır istiyorum,” dedi. “Evet.”

Su deposunun arkasında, rüzgârda dalgalanan çarşafın gölgesinde, kulaklık kablosu ikimizin arasında gergin, şarkı kulaklarımızın birinde, öbüründe partinin uğultusu, onu öptüm. Dudakları şarap ve tuz tadındaydı. Ellerini belime koydu, sonra çekti, sonra benim elimin onu yeniden kendime çektiğini hissedince geri koydu. Kulaklığım düştü; şarkı kablonun ucunda, ikimizin arasında, uzaktan bir fısıltı gibi devam etti.

“Zeynep bizi öldürecek,” dedi Barlas, alnını alnıma dayayarak. “Pastayı ben kesecektim.”

“Zeynep bunu planladı,” dedim. “Bize teşekkür bile edecek.”

Barlas güldü ve beni su deposunun soğuk metaline yasladı. Arkamda metal, önümde onun sıcak bedeni; aradaki farkta titredim. Elleri, gömleğimin altından sırtıma ulaşmadan önce durdu. “Burası olur mu?” diye fısıldadı. “Biri gelebilir.”

“Gelmez,” dedim. “Herkes pastayı bekliyor.” Gömleğinin düğmelerinden birini açtım, sonra bir tanesini daha. “Ama birazdan senin stüdyona gideriz. Eğer davet edersen.”

“Davet ediyorum,” dedi. “İki sokak ötede. Plaklarımla, yatağımla ve dört yıldır bu şarkının yüz farklı versiyonuyla.”

Bir süre daha, şarkı bitene kadar, orada kaldık. Ellerimiz birbirinin teninde, dört yılın bütün o “keşke”lerini birer birer siliyordu. Sonra çarşafın arkasından el ele çıktık, kalabalığın arasından süzüldük. Zeynep pastanın başında, elinde bıçakla bizi gördü; kaşlarını kaldırdı, sonra gülümsedi ve bize göz kırptı.

Barlas’ın stüdyosu, Yeldeğirmeni’nin bir arka sokağında, eski bir terzi dükkânının üst katıydı. Duvarlar baştan başa plak raflarıyla kaplıydı; bir köşede pikap, yerde kilimler, pencerenin önünde bir yatak. İçeri girdiğimizde ışığı yakmadı. Pikaba o şarkının vinil baskısını koydu, iğneyi indirdi, sonra bana döndü.

“Bu sefer tam versiyonu,” dedi. “On yedi dakika değil. Bütün gece sürer.”

Ona doğru yürüdüm. Sokak lambasının turuncu ışığı perdesiz pencereden içeri vuruyor, plakların sırtında, kilimin desenlerinde, onun açık gömleğinin altındaki teninde dolaşıyordu. Ellerimi göğsüne koydum, yüzünü kendime çektim. Gömleğini omuzlarından sıyırdığımda, iğnenin vinilde çıkardığı hafif cızırtıyla, ikimizin nefesinin sesi birbirine karıştı. Pikabın kolu son çizgiye ulaşıp yeniden başa döndüğünde, ikimiz de o şarkıyı artık hiçbir zaman eskisi gibi dinleyemeyeceğimizi biliyorduk.

Sabah, Barlas mutfakta çay demlerken telefonuma bir bildirim düştü. “Gece Yarısı İtirafları” yeni bir bölüm yüklemişti; yüz birinci bölüm. Başlığı: Kırk Yedinci İtirafın Cevabı.

Açtım. Zeynep’in o tanıdık, gece yarısı fısıltısı kulağıma doldu: “Bu bölüm, dün gece bir çatıda, yarım bir kulaklıkla başladı. Gerisini ben de bilmiyorum. Ama sanırım bu kez itirafı ikisi birlikte yapacak.”